Γράφει ο Παύλος Ανδριάς
28 Φλεβάρη του 2025 και η Ελλάδα αρχίζει να βρίσκει τα πατήματά της, με τους 57 νεκρούς των Τεμπών να φωτίζουν και να δίνουν οξυγόνο στον καθένα από εμάς από εκεί ψηλά κι ελπίδα για ένα καλύτερο σήμερα βασισμένο πάνω σε ανθρώπινες αξίες, πίστη, σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και δικαιοσύνη.
Χιλιάδες κόσμος βγήκε στους δρόμους και στις πλατείες, να κλάψει μαζί με τους χαροκαμένους γονείς, να σηκώσει το κεφάλι ψηλά και δίχως κομματικές αποχρώσεις, πολιτικά πιστεύω, κατευθυνόμενες κινήσεις και ωχαδερφισμούς, να ζητήσει τη ζωή που του ανήκει, πάλι πίσω.
Πιασμένοι χέρι χέρι, ενωμένοι και σίγουροι πως τίποτα πλέον δεν είναι ικανό να τους εμποδίσει, ζήτησαν σεβασμό από εκείνους που χρόνια λένε πως νοιάζονται για εμάς, να σταματήσουν το κρυφτό, ν’ αναλάβουν τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα και να πουν αλήθειες, πάνω από τους τάφους των αθώων ψυχών που πριν δυο χρόνια έστειλαν μήνυμα πως «...δεν θ’ αργήσω, θα γυρίσω».
Και ναι, δεν άργησαν…
Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ
