Γράφει ο Βαγγέλης Τσιότρας
Βασιλιάδες και Δράκοι πρωταγωνιστές, με το γύρισμα της ανέμης η αρχή του. Και η όμορφη πριγκίπισσα παρούσα, πάντα στο τέλος, με το καλό της μαζί.
Έτσι μάθαμε το παραμύθι. Και έτσι σύντομα το ξεχάσαμε. Ο βασιλιάς έχασε την κορώνα του, και όλα έπεσαν σε έναν ύπνο περίεργο.
Τώρα ξυπνούν Ανθρωπάκια, που δεν ακούν, που δεν βλέπουν, που δεν ζητούν, δεν νοιώθουν.
Σε μια ζωή που δεν διαλέγουν, με όνειρα που πια δεν κυνηγούν.
Και οι Άνθρωποι μεγάλωσαν. Άλλοι ζουν, άλλοι απλά ανασαίνουν. Σταμάτησαν πιά και με τους δράκους να παλεύουν, λες και είναι άσκοπο, αυτό που αξίζουν να ζητούν.
Ένα νέο παραμύθι ζητώ, να κάνει θόρυβο. Ανθρώπους να αναστήσει με νέες ιστορίες. Με όμορφα κοστούμια και φορέματα, τα όνειρα που ξέχασαν, να ξαναντύσουν.
Και ο Έρωτας ξανά τα βέλη του, σε ακούρδιστες καρδιές να ξαναρίξει. Μήπως μπορέσει ο κόσμος ξανά, να ζήσει καλά, κι εμείς καλύτερα.
