Γράφει ο Βαγγέλης Τσιότρας
Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι, αν πράγματι αξίζει κανείς, να ασχολείται με όσα συμβαίνουν γύρω του. Όπου και να κοιτάξεις, κάτι γίνεται που σου σηκώνει την τρίχα κάγκελο, και ζητάς ένα «όπλο» απεγνωσμένα, για να απονείμεις μια «ιδιόμορφη» δικαιοσύνη. Και όλα αυτά γιατί;
Σοβαρή ερώτηση με χιλιάδες απαντήσεις. Ο καθένας δίνει την δική του, με άξονα φυσικά τις περισσότερες φορές το προσωπικό του συμφέρον. Και περιμένουμε λοιπόν όλοι εμείς εναγωνίως τα πράγματα να κυλήσουν προς τα εμπρός. Με τι λοιπόν. Με το δικό μου ή με το δικό σου μυαλό. Θα περιμένουμε πολύ. Πιστεύω πως κάπου χρειάζεται μια νέα σκέψη συνόλου, που θα μας ξαναβάλει σ’ ένα δρόμο, όχι φυσικά από ανάγκη, αλλά γιατί θα είναι η μόνη σωστή επιλογή για να φτάσουμε να «πιούμε» ξανά νερό.
Πάντως σίγουρα γίνονται πολλά παράξενα γύρω μας. Και μπορεί να μην φταίμε πάντα εμείς, όμως έχουμε την ατυχία να πω, πως είμαστε αισθηματίες, και κάθε τι που γίνεται γύρω μας να μας επηρεάζει. Η μεγαλύτερη όμως τιμωρία της ψυχής είναι φυσικά ο έρωτας. Τυφλός ή ανοικτομάτης, την κάνει την δουλίτσα του. Το παιδάκι με τα βελάκια έχει καταντήσει ο απόλυτος εκδικητής. Κάθεσαι λοιπόν στο σπίτι σου, περνάει ο πιτσιρίκος, φατ να το βελάκι και κάτσε να τρέχεις εσύ μετά. Πόσα τραβάει ο κάθε ανθρωπάκος, μέχρι να βγάλει από πάνω του ή να συνηθίσει αυτό το βελάκι.
Τσακώνεται, υποχωρεί, φωνάζει, ψιθυρίζει, παρακαλάει, κλαίει και γελά, και πάντα σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και καλά όταν όλα πάνε καλά. Είναι όμως φορές που τα πράγματα μπλέκονται, και πάντα φταίνε και οι δύο, άλλος λίγο, άλλος πιο πολύ μα η ζημιά γίνεται. Και τότε ψάχνουμε να βρούμε, το λόγο που «χάσαμε» το τρόλεϊ, πολλές φορές λίγο αργά πια να το προλάβεις. Το τρόλεϊ έχει φύγει και πρέπει να περιμένουμε το επόμενο. Και πράγματι μοιάζει αυτή η φάση με το τρόλεϊ. Συγκεκριμένο δρομολόγιο-αποστολή, και αν δεν το πας σωστά, φεύγει από τις ράγες του και σταματά. Μα το χειρότερο, ποτέ δεν πάει πίσω. Και θέλει τέχνη σαν οδηγός του, να βάλεις πάλι τις ράγες στη θέση τους, να πάρει μπρος πάλι το πράγμα.
Κάπου εδώ αναρωτιέμαι, αν αξίζει τον κόπο όλο αυτό εδώ, και πόσο πρέπει να μας αγγίζει, πόσο να μας επηρεάζει. Γιατί σαν άνθρωποι, εκ φύσεως γεννηθήκαμε και να βλέπουμε, αλλά και να ζούμε το καλό και το κακό, το ωραίο και το άσχημο, το δικό μας και το ξένο. Γεμίζουμε το μυαλό μας με σκοτούρες, πολλές φορές χωρίς το αντίκρισμα που περιμένουμε ή και που αξίζουμε. Όλα στο μικρό μας το μυαλουδάκι γυρνάνε, κάτι σαν το λαμπατέρ, να το αναβοσβήνει ο διακόπτης μας. Και σκέφτομαι, μήπως καλύτερα «τυφλός», ούτε φως, ούτε σκοτάδι;
Είναι κι αυτή μια άποψη. Αλλά αξίζει να σκεπτόμαστε και να βρισκόμαστε στα άκρα; Κερδίζουμε κάτι; Μάλλον όχι. Στο κάτω-κάτω της γραφής για ποιόν τελικά ζούμε; Σίγουρα για μας. Και γιατί ζούμε; Για να μπορούμε συμμετέχοντας σε όλα αυτά, να βρούμε όλα εκείνα που θα μας βοηθήσουν, να ανέβουμε στο επόμενο σκαλάκι. Πιο σίγουροι και πιο «όρθιοι».
Μάλλον κατέληξα. Καλύτερα να τα «βλέπω» όλα, παρά απλά να «κοιτώ» την ζωή να φεύγει γύρω μου.
Κι αν έρθει η «μυωπία» και ο «αστιγματισμός», πάλι έτοιμος θα είμαι, θα πάρω «γυαλιά», γιατί και έτσι γίνΕΤαι!!!
