Όχι πες μου ότι δεν έχεις ακούσει έστω και μια φορά αυτή τη γελοία και παράλληλα εμετική ατάκα από κάποιον γλοιώδη ή εντελώς άκυρο τύπο, που καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι και το παίζει ο και καλά άνετος και χωμένος σε όλα, ο υπεράνω όλων και πάει λέγοντας;
Έφτασε λοιπόν δίχως άλλο, αυτή την ατάκα εκεί που την είχαμε ψιλοξεχάσει στα μέσα της δεκαετίας του ‘90, να την ακούμε όλο και πιο συχνά πλέον σήμερα σε ουρές ταμείων, σε φανάρια, σε τρένα, σε λεωφορεία, σε δημόσιες υπηρεσίες… από το στόμα εκείνων που αρέσκονται να το παίζουν πως έχουν το χάρισμα και τις άκρες για να κάνουν ό,τι θέλουν!
«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» σου λέει με θράσος, κάνοντας την απαιτούμενη παύση ώστε να δώσει βάθος και χροιά μυστηρίου στο ερώτημα, αλλά και για ν’ αυξήσει την περιέργεια του αποδέκτη-θύματος με το «υποκείμενο» να κορδώνει το κεφάλι του σίγουρο ότι τον έχει υποτάξει…
Βέβαια, το γελοίο την υπόθεσης είναι πως στις μέρες μας, τις περισσότερες φορές αυτή η ατάκα πέφτει στο κενό, καθώς ελάχιστοι είναι αυτοί που ψαρώνουν ή που από ευγένεια και αξιοπρέπεια δεν επιθυμούν να δώσουν συνέχεια σε κάτι τέτοιες σαχλαμάρες.
Αν όμως ο αποδέκτης θελήσει να του απαντήσει, ο διάλογος αποκτά ενδιαφέρον και τα νεύρα παίρνουν φωτιά:
«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»
«Όχι, αλλά αν δεν ξέρεις ποιος είσαι, έχεις θέμα! Πήγαινε κάνε μια ταυτοποίηση, πριν σε μπαγλαρώσουν!», του απαντά ένας νεαρό έξω από τα ΚΕΠ.
«Ρε ξέρεις σε ποιον μιλάς;», τον ρωτάει ξανά, σηκώνοντας το φρύδι, με ύφος δέκα καρδιναλίων!
«Όχι και δεν με ενδιαφέρει...»
«Ρε, θα σε τελειώσω. Ξέρεις με ποιον τα έβαλες;», φωνάζει ακόμα πιο δυνατό, πλησιάζοντας σε απόσταση αναπνοής τον «αντίπαλό» του!
Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ
