Γράφει ο Βαγγέλης Τσιότρας
Βροχή και σήμερα,
εκτός εποχής.
Τίποτα πιά δεν είναι έκπληξη,
κι ας είναι τώρα Καλοκαίρι.
Βροχή και ο δρόμος,
υγρές λακκούβες.
Άνθρωποι σιωπηλοί βαδίζουν γρήγορα,
στριμώχνοντας τον χρόνο.
Βροχή κι ένα δάκρυ,
κυλάει αργά.
Από τα μάτια της ψυχής μου.
Υγρό παράπονο και φεύγει.
Βροχή κι μέρα μου,
μελαγχολία.
Η απώλεια της Αγάπης,
άγονη γή για μένα.
Βροχή και ένα δίλημμα.
Που πάω;
Να πάρω ή ν' αφήσω πίσω
τις βρεγμένες σκέψεις μου ;
Μένει πίσω η μορφή σου.
Οι ψιχάλες μονότονες.
Ένας ήχος σιωπής.
Προχωράω και ελπίζω
"Μπόρα είναι θα περάσει"
Μα στο τέλος ναι, γίνΕΤαι.
Η τρυφερότητα θα επιβιώσει. Γιατί η τρυφερότητα γεννιέται από το ατσάλι!!!
