Η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι ίδια για όλους. Για κάποιους είναι λουλούδια, αγκαλιές, αξέχαστες στιγμές, μυρωδιές, αναμνήσεις, παιδικές ζωγραφιές, χαμόγελα…
Για άλλους όμως είναι σιωπή, ενοχές, απουσίες και μνήμες που πονάνε. Γιατί η μητρότητα δεν είναι πάντα φωτεινή. Δεν είναι πάντα τρυφερή. Και σίγουρα δεν είναι πάντα όπως τη δείχνουν τα social, τα ΜΜΕ, οι διαφημίσεις.
Υπάρχουν μητέρες που κράτησαν τα παιδιά τους με νύχια και με δόντια. Που δούλεψαν διπλές βάρδιες, που πείνασαν για να φάνε τα παιδιά τους, που έμειναν όρθιες όταν όλα γύρω κατέρρεαν. Μητέρες που έγιναν καταφύγιο.
Υπάρχουν γυναίκες που δεν απέκτησαν ποτέ παιδιά, είτε από επιλογή είτε επειδή δεν μπόρεσαν. Κι όμως έδωσαν μητρική αγάπη παντού γύρω τους… σε ανίψια, βαφτιστήρια, μαθητές, ανθρώπους που είχαν ανάγκη, ζώα, σε κοινωνίες ολόκληρες.
Υπάρχουν όμως και μητέρες που δεν ήθελαν να γίνουν, που απέκτησαν ένα ρόλο τον οποίο δεν διάλεξαν, κάποιες τον αγάπησαν, άλλες έγιναν τέρατα. Και εκεί η κοινωνία σιωπά, συχνά φοβάται να κοιτάξει κατάματα αυτή τη μητέρα!
Υπάρχουν μητέρες που εγκατέλειψαν τα παιδιά τους, είτε από αδυναμία, από φόβο, από ψυχική ασθένεια, από φτώχεια ή από ανευθυνότητα. Παιδιά που μεγάλωσαν με το ερώτημα «γιατί δεν με ήθελε;» Ένα τραύμα που ποτέ δεν κλείνει, μένει ανοιχτή πληγή που δεν σταματά να αιμορραγεί…
Και υπάρχουν και μητέρες σκληρές, βίαιες, τοξικές. Μητέρες που αντί να τα προστατεύσουν, τα φόβισαν. Που τους δημιούργησαν τραύματα, αντί για ασφάλεια. Δεν θα μπω στη διαδικασία της σωματικής κακοποίησης ή στις μητέρες φόνισσες… Εκεί μιλάμε για νοσηρότητα και δεν αξίζει ούτε καν να αναφερθώ.
Είναι και αυτές που έχουν το παιδί τους σαν αξεσουάρ. Είναι εκεί, στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο τραπέζι, στις γιορτές, στις χαρές, αλλά συναισθηματικά είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Ένα βλέμμα που δεν μαλακώνει ποτέ, αγκαλιές που δίνονται από υποχρέωση, συγκρίσεις με άλλα παιδιά, αδιαφορία, τιμωρίες, φωνές, ψυχρότητα, ειρωνεία, χειρισμός…
Η αλήθεια είναι πως η λέξη «μάνα» χωράει μέσα της ολόκληρο το ανθρώπινο φάσμα: αγάπη, θυσία, απουσία, λάθη, δύναμη, τρυφερότητα, ακόμα και σκοτάδι.
Γι’ αυτό το σκοτάδι σας μιλάω ως παιδί, ως τη φωνή όλων εκείνων των παιδιών που μεγάλωσαν μέσα σε σιωπές, σε βλέμματα ψυχρά, άδειες αγκαλιές. Κουβαλώ θυμό και πόνο, μια πληγή που μένει ανοιχτή (διπλή εγκατάλειψη)…
Ως μητέρα προσπαθώ καθημερινά να αλλάξω αυτό το βίωμα, να σπάσω τον κύκλο και να μην περάσω τις δικές μου πληγές στα παιδιά μου.
Δεν έγινα τέλεια μητέρα. Έγινα όμως μια μητέρα γεμάτη φως, που ακούει, που είναι δίπλα τους σε κάθε τους βήμα, που ζητά συγγνώμη, που αγκαλιάζει δυνατά, που λέει σ’ αγαπώ χωρίς ανταλλάγματα.
Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη μου. Να προέρχεσαι από σκοτάδι και παρ’ όλα αυτά να διαλέγεις την αγάπη και το φως.
Χρόνια πολλά στις μητέρες που άξιζαν τον τίτλο τους.
Σε εκείνες που έγιναν αγκαλιά όταν όλος ο κόσμος ήταν σκληρός.
Σε εκείνες που προστάτευσαν, άκουσαν, ξενύχτησαν, άντεξαν.
Στις μητέρες που έσπασαν κύκλους πόνου και διάλεξαν να μεγαλώσουν παιδιά με αγάπη και φως, με τρυφερότητα και νοιάξιμο, με σεβασμό και αλήθειες, με παρουσία και ασφάλεια.
Καλλιόπη Γραμμένου
