Είμαι από εκείνους τους τύπους που τους αρέσει πάντα με καλή πρόθεση και με αυξημένη την αίσθηση του χιούμορ, να παρατηρούν την καθημερινότητα, ν’ αφουγκράζονται τις αντιδράσεις των ανθρώπων και γενικά να μην αφήνω τίποτα μα τίποτα ασχολίαστο!!!
Είμαι τον τελευταίο καιρό μόνιμος επιβάτης των ΜΜΜ, με αρκετές ώρες αναμονής, προσμονής, ταλαιπωρίας, ανοχής, συμμετοχής στα όσα συμβαίνουν στη στάση, στο θάλαμο αερίων (βλ. μπόχα) των βαγονιών του ηλεκτρικού και του μετρό, μα και στην ψυχρή μεταλλική καμπίνα ενός λεωφορείου!
Εκεί που μέσα σ’ αυτό τον μικρόκοσμο μπορείς ν’ αντιληφθείς το πως λειτουργεί η κοινωνία, το πως εκδηλώνει ο καθένας τα όσα κουβαλάει στο μυαλό του, το πως δέχεται τα όσα οι νόμοι προστάζουν, αλλά και το πως όλα μπορούν ν’ ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη…
Με δεδομένο το ότι κανείς δεν είναι τέλειος σε τούτη τη ζωή, βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές που σου έρχεται να γελάσεις, να προβληματιστείς, αλλά και να πάρεις θέση, όταν βλέπεις γύρω σου να συμβαίνουν απίστευτα πράγματα. Όσοι είναι επιβάτες σίγουρα καταλαβαίνουν τι εννοώ.
Όμως, έχοντας ως αρχή μου να κρατάω τις όμορφες στιγμές και τα γεγονότα που «ευφραίνουν καρδίαν», μέσα από τ’ άρθρα που θ’ ακολουθήσουν θα σας μεταφέρω τα όσα μ’ έκαναν να γελάσω και να περάσω όμορφα εκείνη τη στιγμή που το βίωσα, γνωρίζοντας πως οι μετέχοντες σε αυτές τις σκηνής, ότι έκαναν το έκαναν αυθόρμητα… δίχως να υποβάλουν τον ψυχισμό τους στη διαδικασία του πρέπει να το πω ή όχι!!!
Το αυθόρμητο μετράει, αυτό δίνει ζωή και πνοή στο είναι μας…
Ο αόρατος επιβάτης
