Είναι μερικές που θες να γελάσεις, αλλά οι καταστάσεις δεν σου το επιτρέπουν, ξέροντας πως το πράξεις δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.
Κάπως έτσι έχει και η ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα, δίχως ίχνος υπερβολής, μιας και από μόνα τους τα γεγονότα θα σας πείσουν πως δεν υπάρχει πιο χαζό και παράλληλα ξεκαρδιστικό από την κουτοπονηριά του άλλου και την χαζομάρα που τον δέρνει, για να μην πω αυτό, που ευθύς καταλάβατε!!!
Κόντευε μεσημεράκι και έχοντας μπει στο Α8 για να πάω Μαρούσι να παραδώσω κάποια έγγραφα της υπηρεσίας, στον Περισσό μπαίνει μια ομάδα ελεγκτών, με το γνωστό σύστημα ελέγχου 1-1-1 και την κλασική ατάκα: Κάρτες, εισιτήρια παρακαλώ, για έλεγχο.
Τυπικό το επιβατικό κοινό, άνετο, χαλαρό, δεν το συζητώ, με ευγένεια, χαμόγελα, επιβράβευση για το έργο που επιτελούν και τα σχετικά, με εμένα να τσιμπιέμαι… μη μπορώντας να πιστέψω πως είμαι σε λεωφορείο της Αθήνας και όχι του Παρισιού για παράδειγμα, μέχρι που έγινε το μοιραίο.
Ο ελεγκτής έχει σταθεί μπροστά σε μια καθώς πρέπει κυρία, οπτικά τουλάχιστον έτσι έδειχνε, της ζητά ευγενικά αρκετές φορές το εισιτήριο ή την κάρτα της, αλλά αυτή εκεί: στρατιωτάκι ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο!
«Σας παρακαλώ με ακούτε;», την ξαναρωτάει, μ’ εκείνη να του ρίχνει μια απαθέστατη ματιά και να γυρίζει το κεφάλι της αλλού κι εκείνον να βγάζει από το τσαντάκι του το μπλοκάκι των προστίμων και το στυλό του.
«Την ταυτότητάς σας παρακαλώ...»
Γυρίζει, τον κοιτάζει για μερικά δευτερόλεπτα και ξεσπά σε ένα εκνευριστικό γέλιο, τουλάχιστον για μένα που καθόμουν πίσω της, δίχως σταματημό, μ’ εκείνον να επαναλαμβάνει την πρότασή του, περί ταυτότητας!
«Άκου να σου πω, με ζάλισες! Τι στα κομμάτια θες; Βγήκα από το νοσοκομείο και έχω άυλη! Εντάξει; Α παράτα με...», ήταν η απάντησή της, γυρίζοντας το κεφάλι της απαξιωτικά προς την άλλη πλευρά και εκείνον να απορεί!!!
«Τι δουλειά έχει η άυλη με το εισιτήριο;»
«Α, είσαι τελείως βλάξ… Άυλη σημαίνει πως όλα τα έχω ηλεκτρονικά. Εγώ είμαι Ευρωπαία και τα έχω όλα στο ηλεκτρονικό μου πορτοφόλιο. Αλλά που να ξέρεις εσύ από αυτά… Παίξε με το μπλοκάκι σου τώρα και παράτα με...»
Ήρωας ο τύπος, δεν το βάζει κάτω και συνεχίζει, με τους συναδέλφους του να τον πλησιάζουν, κρατώντας μια μικρή απόσταση...
«Πολύ ωραία… Ανοίξτε το πορτοφόλιό σας λοιπόν και δείξτε μου την ταυτότητά σας, γιατί μας πήρε μεσημέρι...»
«Σε γελάσανε! Έχω ενημερωθεί από το fb και τους ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΛΕΓΚΤΕΣ, πως δεν έχετε δικαίωμα να μου ζητάτε τίποτα. Εξάλλου, στην επόμενη στάση κατεβαίνω. Το ξέρω κι αυτό… Τι θα μου κάνεις; Θα μ’ εμποδίσεις ή θα μου πεις να βγάλω την τραπεζική μου κάρτα και να την ακουμπήσω στο μηχάνημα, για να βγάλω εισιτήριο; Ε; Τι απ’ όλα σεξιστή…»
Και εκεί που λες πάει θα γίνει ο χαμός, σηκώνεται όρθια και αρχίζει να ουρλιάζει...
«Βοήθεια, βοήθεια… θέλει να μου την πάρει και να την ακουμπήσει πάνω στο πράμα του. Βοήθεια...»… και καθώς η πόρτα ανοίγει, σπρώχνοντάς τον κάνει ένα βήμα να κατέβει.
Όμως, όπως φάνηκε… είχαν γνώση οι φύλακες, βλ. συνάδελφοι του ελεγκτή. Ήδη είχε ενημερωθεί η αστυνομία και στη στάση υπήρχε περιπολικό, με έναν αστυνομικό να ανεβαίνει στο λεωφορείο και εκεί τέλειωσαν όλα!
«Συγγνώμη κύριε αστυνόμε. Πρόκειται για λάθος…», πρόλαβε να πει, ακολουθώντας το όργανο της Τάξης και τους ελεγκτές, εκτός οχήματος, για τα περαιτέρω…
Ο αόρατος επιβάτης
