Ο aylogyros news πήγε στο Θέατρο 2510 για την παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» και σας καταθέτει την άποψή του...
Υπάρχουν κωμωδίες που απλά σε κάνουν να γελάς και άλλες που τις θυμάσαι για αρκετό καιρό, γιατί έχουν κάτι το διαφορετικό… κάτι που δύσκολα μπορείς να το συγκρίνεις, να το βρεις κάπου αλλού!
Το κάτι διαφορετικό έχει και «Αυτή που ονειρευόμουν», καθώς είναι μια ξεκαρδιστική έκρηξη γέλιου που σκουπίζει την μοναξιά της εποχής μας, καθαρίζοντας και ευφραίνοντας τα εσώψυχά μας.
Η πένα του Αντώνη Καλομοιράκη και σ’ αυτή του την παράσταση είναι έξυπνη και διεισδυτική, ξεπερνώντας τα όρια του προβλεπόμενου κειμένου και της εύκολης ατάκας, δίνοντας έμφαση στον ψυχισμό των ηρώων και αρτιότητα σε αυτό που καλούνται να μεταφέρουν στο κοινό.
«Αυτή που Ονειρευόμουν», η οποία έρχεται σαν μια αδέσμευτη, υπερκινητική και εντυπωσιακή σκούπα ΑΙ και μπαίνει στη ζωή των πρωταγωνιστών, οι παρεξηγήσεις δεν στοιβάζονται. Καλπάζουν. Η σκούπα αρχίζει να κάνει παρεμβάσεις στις συζητήσεις, να «καθαρίζει» μεταφορικά τα άπλυτα των ηρώων (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και να στήνει ραντεβού χωρίς τη συναίνεση κανενός. Το αποτέλεσμα; Μια ανεμοστρόβιλη ακολουθία πίσω από κλειστές πόρτες, κρυμμένα κινητά, ηχητικά μηνύματα που παίζονται στην πιο ακατάλληλη στιγμή και μια κρεβατοκάμαρα που γίνεται πεδίο μάχης…
Το κείμενο σφύζει από ατάκες, κάθε διάλογος λειτουργεί σαν καλά κουρδισμένο μηχανισμό γέλιου, σε βαθμό που σε πολλά σημεία της παράστασης, το κοινό δεν μπορεί, δίχως υπερβολή, να πάρει ανάσα.. γιατί ο Καλομοιράκης δεν αστειεύεται, καθώς:
•κάτω από την τρελή φάρσα, μιλάει για το πώς τα αντικείμενα και οι αλγόριθμοι γίνονται οι σύγχρονοι συνομιλητές μας
•μιλάει για την ανάγκη για αγκαλιά σε μια εποχή που αγκαλιάζουμε τα ηχεία μας
•ο συγγραφικός του λόγος είναι άμεσος, δίχως τάσεις κηρύγματος ή υπερβολών
•ξέρει ν’ αγγίζει τις ψυχές των ανθρώπων, μέσα από το λόγο και την κίνηση.
...το κάνει με γέλια και ένα φινάλε που δένει τέλεια με το χάος.
Εν κατακλείδι, «Αυτή που Ονειρευόμουν» είναι η κωμωδία που έλειπε από τη σκηνή: έξυπνη, τρελή, επίκαιρη και πανέξυπνα προγραμματισμένη για να μας θυμίσει ότι, πάνω από όλα, είμαστε άνθρωποι – ακόμα κι αν ο καλύτερός μας φίλος αυτή τη στιγμή είναι μια στρογγυλή σκούπα που απλά θέλει να μας δει ευτυχισμένους… και καθαρούς.
Όσο για τις ερμηνείες, απίστευτα εκπληκτικές, έχοντας ταυτιστεί απόλυτα με τους ρόλους τους, με τον Καλομοιράκη και δω να επιτρέπει στους ηθοποιούς τους να κινηθούν ελεύθερα και να λειτουργήσουν ως άνθρωποι της καθημερινότητάς μας.
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα πράγματα για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
