Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με την ηθοποιό Κωνσταντίνα Βαρβαρήγου, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» του Αλέκου Σακελλάριου, σε σκηνοθεσία του Αντώνη Καλομοιράκη στο Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Νομίζω ότι η αρχή έγινε με τις θεατρικές παραστάσεις που παρακολουθούσα όταν ήμουν μικρή με την οικογένειά μου. Τότε ήταν που γνώρισα έναν τελείως διαφορετικό και υπέροχο κόσμο. Παράλληλα -στην παιδική και εφηβική μου ηλικία- είχα την τύχη να συμμετέχω σε τηλεοπτικά σήριαλ και στο θέατρο και να βρεθώ δίπλα σε καταξιωμένους και ταλαντούχους ηθοποιούς. Ο συνδυασμός αυτός ήταν μαγικός και η απόφασή μου να ασχοληθώ με την υποκριτική μονόδρομος.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτήν;
Αρχικά οι υπόλοιποι ηθοποιοί. Έχω συνεργαστεί ξανά μαζί τους, οπότε όταν μου έγινε η πρόταση να συμμετέχω σε αυτήν την παράσταση δεν το σκέφτηκα και πολύ. Στην περσινή παράσταση είχαμε περάσει υπέροχα και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Από την άλλη, πώς θα μπορούσα να πω όχι σε κείμενο του Σακελάριου. Με το έργο «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», όπως και με τόσα άλλα έργα του ελληνικού κινηματογράφου, έχω μεγαλώσει. Η ιδέα και μόνο ότι θα είμαι μέρος αυτής της παράστασης και θα υποδυθώ την Φωφώ, την γυναίκα του Αντωνάκη με κάνει χαρούμενη.
Ποια στοιχεία κυριαρχούν στην προσέγγιση του έργου του Αλέκου Σακελάριου, από τον Αντώνη Καλομοιράκη
Ο Αντώνης Καλομοιράκης είναι ένας ευφυέστατος άνθρωπος με εξαιρετικό χιούμορ. Κατάφερε να κρατήσει γνήσιο το πνεύμα του Σακελάριου και να αναδείξει και να τονίσει τα κωμικά στοιχεία του κειμένου. Δεν έχει αλλάξει, ούτε έχει προσαρμόσει το έργο για να ταιριάζει στο σήμερα, έχει βρει όλες εκείνες τις διαχρονικές πινελιές στην ανθρώπινη συμπεριφορά και έχει τονίσει με άκρως χιουμοριστική διάθεση αισθήματα και καταστάσεις.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;
Ναι, εξάλλου το συγκεκριμένο έργο μιλάει για την απιστία, που μάλλον -ως ένα μεγάλο βαθμό- είναι πάγια τακτική των ανθρώπων, αφού σαν κατάσταση πάντα υπήρχε, ακόμα υπάρχει και νομίζω ότι θα την συναντάμε και στο μέλλον.
Θα μπορούσε να είναι μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;
Όχι, επ’ ουδενί. Στις μέρες μας η απιστία ως κατάσταση μπορεί να υφίσταται αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζεται είναι τελείως διαφορετικός. Την εποχή που γράφτηκε το έργο η γυναίκα είχε ως χρέος της να «κρατήσει» την οικογένεια της με οποιοδήποτε κόστος και αυτό ήταν μια τακτική που ακολουθούσε η πλειονότητα των γυναικών. Σήμερα ευτυχώς τέτοιες αντιλήψεις και νοοτροπίες δεν υφίστανται. Οι γυναίκες σήμερα δεν έχουν την «υποχρέωση» να «κρατήσουν» καμία οικογένεια και κανέναν σύζυγο αν δεν πληρούνται οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις.
Ποια είναι η αγαπημένη σας ατάκα μέσα στο έργο
Όταν μας φέρνουν μια τουαλέτα στο σπίτι η οποία φυσικά δεν προορίζετε για μένα και ρωτάω «Του Λευτεράκη είναι η τουαλέτα αυτή; Ελπίζω να του πηγαίνει το ροζ φούξια».
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
