Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με την ηθοποιό Τατιάνα Κίρχοφ, έχοντας ως αφορμή την συμμετοχή της στην παράσταση «Γιουκάλι» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Όταν ήμουν στην πέμπτη δημοτικού η μητέρα μου μου πρότεινε να παω στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Η ομάδα συναντιόταν κάθε Σάββατο απο τις 9 το πρωί ως τη 1 το μεσημέρι στο χώρο του σχολείου. Εμένα δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα να πρέπει να πηγαίνω και τα Σάββατα στο σχολείο κι έτσι ήμουν αρνητική. Θυμάμαι την μητέρα μου να μου λέει “πήγαινε μια φορά κι αν δεν σ’ αρέσει, δεν ξαναπάμε”. Έτσι κι έγινε. Από τότε δεν έφυγα ποτέ… η κύρια και πρωταρχική ώθηση ήρθε από την μητέρα μου, λοιπόν, η οποία αγαπάει τις τέχνες. Νομίζω έπειτα αυτό που με έκανε εμένα να συνεχίσω να πηγαίνω στις θεατρικές συναντήσεις και αργότερα να σπουδάσω υποκριτική ήταν αυτός ο μαγικός κόσμος πάνω στο σανίδι που σε μεταμορφώνει σε κάτι άλλο και που μπορείς έτσι να ζήσεις πολλές διαφορετικές ιστορίες.
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Τελειώνοντας με τις σπουδές στην δραματική σχολή του Β. Διαμαντόπουλου “Ίασμος”, ήρθαν οι θεατρικές συνεργασίες και τα πρώτα θεατρικά μου έργα. Ξεκινήσαμε με την “εξίσωση Boltzmann” σε κείμενο δικό μου και κερδίσαμε το πρώτο βραβείο σε ένα φεστιβάλ. Ύστερα ήρθε η τηλεοπτική δουλειά “Stick around” σε σκηνοθεσία Λίνου Χριστοδούλου, κι ακόμα πολλές θεατρικές συνεργασίες είτε σε κείμενα δικά μου, είτε και με κείμενα άλλων ομάδων όπως π.χ. η συνεργασία μου με την ομάδα Νοκ Άουτ και τον σκηνοθέτη Θοδωρή Τούμπανο. Φτάσαμε στο σήμερα να έχω την χαρά να έχουν ανέβει 4 έργα δικά μου και να συνεχίζουμε… νομίζω πως η κάθε συνεργασία έχει να προσφέρει διαφορετικά πράγματα, γιατί συνδιαλέγεσαι με ανθρώπους διαφορετικούς και μαθαίνεις απ’ τον τρόπο που βλέπουν εκείνοι τα πράγματα. Εκτιμώ ωστόσο πως οι πρόσφατες συνεργασίες μου με τον Φώτη Καράλη τόσο υποκριτικά, όσο και με τον ρόλο εκείνου στη σκηνοθεσία είναι ίσως εκείνες που θυμάμαι πιο έντονα, κυρίως λόγω της άψογης συνεργασίας μας και της πολύ κοινής μας αισθητικής για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το θέατρο.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Γιουκάλι» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Το “Γιουκάλι” είναι ένα έργο εμπνευσμένο από όνειρο. Είναι ο κόσμος μας, όπως τον ξέρουμε, αλλά συμπυκνωμένος σε δυο οικοδομικά τετράγωνα. Στο Γιουκάλι μπορείς να μπεις μόνο στα όνειρα σου και μόνο τρεις φορές. Ο πρωταγωνιστής μας, ο Αλέξης, είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος της εποχής μας, καθηγητής δημιουργικής γραφής σε κολλέγιο, ο οποίος φαινομενικά έχει τα πάντα: δόξα, χρήματα, νιάτα. Παρόλα αυτά, ζει μια ασπρόμαυρη ζωή, μες στην ρουτίνα, έχοντας χάσει το νόημα στη ζωή του. Είναι ένας άνθρωπος που ξεκίνησε στα 20 του να ονειρεύεται πως θα γυρίσει όλο τον κόσμο και στα 30 του ζει σαν ένας μίζερος άνθρωπος που γι’ αυτόν τίποτα δεν έχει σημασία. Ο δικός μου ο ρόλος, εκτός της συγγραφής του κειμένου, είναι να υποδύομαι την Νάτα, την πρώην κοπέλα του, την οποία συναντά τελικά μπαίνοντας στο Γιουκάλι και είναι αυτή που αποτελεί τελικά την πυξίδα στη ζωή του, ώστε να ξαναβρεί τις αξίες και τον σκοπό του. Θα μπορούσε, ουσιαστικά, η Νάτα να είναι μια εσωτερική φωνή, η φωνή μέσα σε κάθε άνθρωπο, που μας προτρέπει να ζήσουμε, να ονειρευτούμε, να κοιτάμε μπροστά και να αφήνουμε στο παρελθόν ό,τι δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Η Νάτα θα μπορούσε να πει κανείς είναι αυτός ο εαυτός μέσα μας που επιθυμεί να ζήσει.
Ποιο είναι εκείνο τα χαρακτηριστικό του ρόλου σας που σας γοήτευσε;
Ο τρόπος που προσεγγίζει τα πράγματα, την ίδια τη ζωή. Με μια “ελαφρότητα” που δεν είναι καθόλου αφέλεια ή επιφανειακή. Με μια “ελαφρότητα” που σηματοδοτεί μέσα της ένα ολόκληρο φιλοσοφικό νόημα- όπως φυσικά πολύ καλύτερα από μένα έχει ήδη περιγράψει ο Μίλαν Κούντερα στην “αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι”- η Νάτα είναι επί της ουσίας το ίδιο το Γιουκάλι.
Ένα μοναδικό ποιητικό ταξίδι ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, ο μυστικός κόσμος του Γιουκάλι. Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια γι’ αυτόν;
Το Γιουκάλι είναι αυτός ο ονειρικός τόπος, που όπως είπαμε μπορείς να επισκεφθείς μόνο στα όνειρα σου. Το Γιουκάλι αντιπροσωπεύει το όνειρο, την ελευθερία, την επιθυμία για ζωή χωρίς φόβο και προγραμματισμό. Το Γιουκάλι είναι ένας ουτοπικός τόπος όπου τα όνειρα πραγματοποιούνται, αλλά και όπου κανείς έρχεται αντιμέτωπος με όλα όσα φοβάται να αναμετρηθεί — κυρίως με τον εαυτό του. Η σύγκρουση έρχεται όταν ο Αλέξης, μπαινοβγαίνει από το όνειρο στην πραγματικότητα και εκεί βλέπει πόσο μονότονη είναι η ζωή του και πως τελικά ζει αληθινά, μόνο μέσα στα όνειρα του.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;
Η παράσταση μιλάει για την απώλεια, για τη μνήμη, για τους έντονους ρυθμούς της ζωής μας, για το γεγονός πως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε κι ότι ζούμε μια ζωή προγραμματισμένη, ψυχαναγκαστική, σε κουτάκια κυνηγώντας στόχους που τελικά δεν μας αφορούν ή πως ανακαλύπτουμε πως δεν έχουν καμία αξία για εμάς και νιώθουμε παγιδευμένοι μέσα στη ζωή που εμείς στήσαμε. Ξεκινάμε την ενήλικη ζωή μας με όνειρα και τελικά μετά από λίγα χρόνια καταλήγουμε να είμαστε ένα πιόνι του συστήματος, που μας θέλει να είμαστε εργάτες, να τρέχουμε να προλάβουμε το κάθε δευτερόλεπτο της μέρας εκπληρώνοντας ταυτόχρονα πολλούς διαφορετικούς ρόλους και να θυσιάζουμε στον βωμό της εργασίας και του κυνηγιού του χρήματος, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, την ελευθερία μας, τον χρόνο μας, τα όνειρα μας… Νομίζω πως η φιλοσοφία της παράστασης αντικατοπτρίζει τον τρόπο που ο περισσότερος δυτικός κόσμος ζει σήμερα.
Θα μπορούσε αυτή η παράσταση να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;
Εκτιμώ πως ναι. Κι αν μπορούσαμε να κρατήσουμε μια έκφραση από την παράσταση που να περικλείει ίσως σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα μας θα ήταν “κανένα πράγμα δεν έχει αξία από μόνο του. Εμείς πρέπει να τους δίνουμε την αξία που θέλουμε”.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Θα σας έλεγα πως πρόκειται για ένα έργο πολύ σύγχρονο, που έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να αγγίξει ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών. Μετά το τέλος της παράστασης έρχονται άνθρωποι που είναι 20 χρόνων και άνθρωποι που είναι 70 και μου λένε πως ταυτίστηκαν, πως βρήκαν σκέψεις δικές τους να ακούγονται μέσα στην παράσταση, πως προβληματίστηκαν και οι ίδιοι με πολλά πράγματα που είδαν να συμβαίνουν στο έργο. Θα σας έλεγα ακόμα πως πρόκειται για μια παράσταση που συνδυάζει το γέλιο και το δράμα και πως όσα συμβαίνουν πάνω στη σκηνή συμβαίνουν με έναν σκηνοθετικά άψογο τρόπο που θα σας ταξιδέψει και θα σας κάνει να αναρωτηθείτε αν τελικά η ευτυχία είναι εφικτή.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Ετοιμάζω ήδη το επόμενο θεατρικό βήμα. Είμαι στη διαδικασία σκέψης και συγγραφής του καινούργιου μου θεατρικού, οπότε μέσα στο 2026 θέλω να πιστεύω πως θα έχουμε έτοιμη την επόμενη δουλειά μας!
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα, μέσα από τα κείμενα της παράστασης;
Νομίζω θα κρατήσω τα λόγια της Νάτας όταν ο Αλέξης της λέει με πίκρα πως “όλα πια είναι τόσο διαφορετικά” και εκείνη του απαντάει με ενθουσιασμό “κι αυτό δεν είναι καταπληκτικό;”.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Για τον Παύλο Ανδριά και τον aylogyros news
