Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με την ηθοποιό Ελευθερία Φιντίκη, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Τίτος Ανδρόνικος» σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Γ. Μαύρου στο Θέατρο ΔΡΟΜΟΣ
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η ανάγκη να σταματάω το χρόνο. Και αυτή η ανάγκη εξακολουθεί να με ωθεί ακόμα και τώρα. Όταν είμαι πάνω στη σκηνή αδειάζω το μυαλό μου, την σκέψη μου και φιλοξενώ στο σώμα μου έναν άλλο ψυχισμό με διαφορετική σκέψη σε μια φανταστική συνθήκη που διαφέρει απτις συνθήκες της δικής μου καθημερινότητας. Όλο αυτό λειτουργεί καθαρτικά και λυτρωτικά με γεμίζει ως ψυχή. Η διαδικασία δε της δημιουργίας του χαρακτήρα του ρόλου είναι μια διαδικασία που με εκπλήσσει κάθε φορά, αφού με γεμίζει αναζήτηση, αυτογνωσία και ισορροπία.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Τίτος Ανδρόνικος» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ σοβαρά με τον Σαίξπηρ και θεώρησα ότι είναι μία απαραίτητη εμπειρία για έναν ηθοποιό. Ο ρόλος μου είναι αντρικός. Είμαι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σατουρνίνος. Ένας αυτοκράτορας φιλόδοξος, ανασφαλής, που κινείται προς το συμφέρον του και μόνο. Είναι σαδιστής και υποχείριο της σατανικής Ταμόρα που κάνει γυναίκα του και της δίνει την δύναμη και την εξουσία να εκδικηθεί. Είναι πολλές φορές πολεμοχαρής και άδικος στο όνομα μιας δικής του δικαιοσύνης που θα τον διατηρήσει στο θρόνο. Αυτοκαταστροφικά δαιμόνιος και συνάμα παρορμητικός και επιπόλαιος γίνεται εργαλείο για την αιματηρή πλοκή του έργου.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα; Ποια στοιχεία κυριαρχούν στην παράσταση;
Ο Σαίξπηρ στο συγκεκριμένο έργο είναι αιχμηρός και κυνικός για να μπορέσει να παρουσιάσει τον άνθρωπο που τον κυριεύουν τα πάθη του, ο εγωισμός και οι φιλοδοξίες του. Έννοιες όπως η ανθρωποφαγία, η ανηθικότητα, η εξουσιομανία, η πατριαρχία παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τους ήρωες του. Πολλές οι απώλειες και η κοινωνική σήψη.
Θα μπορούσε αυτή η παράσταση να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;
Φυσικά! Αφού η καθημερινότητα μας είναι βίαιη και ψυχικά και σωματικά. Η ανθρωποφαγία είναι σημείο των καιρών και η πτώση των αξιών επίσης. Η αξία της ανθρώπινης ζωης είναι πια μηδαμινή και η ελπίδα για μια ηθική ανάκαμψη αποτελεί ουτοπία. Ο Σαίξπηρ πάντως στο τέλος εμφανίζεται κάπως αισιόδοξος...
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Δράση μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ετοιμάσου να ματώσεις...
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Μόλις ολοκλήρωσα δέκα επιτυχημένες παραστάσεις στο θέατρο Δρόμος με τις “ΕΝΟΧΕΣ”. Μία σύνθεση δύο γυναικείων μονολόγων με αντιπολεμικό χαρακτήρα. Πήραμε πολύ καλές κριτικές και σκοπεύουμε να ανέβουμε και για κάποιες το 2026. Ταυτόχρονα βρίσκομαι σε διαδικασία προβών για μια μαύρη κωμωδία "θάνατος αλά γκουρμέ" που θα ανέβει τον Γενάρη πάλι στο θέατρο Δρόμος.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα μέσα στο έργο;
"Θάνατος που τον χλευάζουν είναι θάνατος διπλός" Δεν είναι δική μου.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
