Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τον ηθοποιό Μανώλη Μοθωναίο, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Κάνε μια ευχή!» του Θανάση Λιούνη στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Θυμάμαι να ανεβαίνω στη σκηνή στα 14 μου χρόνια και τα πόδια μου έτρεμαν κυριολεκτικά. Ήταν μάλλον το χειρότερο συναίσθημα που είχα βιώσει ποτέ. Στιγμές απόλυτου κενού. Τίποτα δεν μπορούσε να με σώσει. Λάτρεψα απόλυτα αυτό το συναίσθημα. Ήταν ότι καλύτερο. O Jerry Seinfeld έχει ένα πολύ ωραίο αστείο για το stage fright. «Σύμφωνα με τις περισσότερες μελέτες, ο νούμερο ένα φόβος των ανθρώπων είναι να μιλήσουν μπροστά σε κοινό. Ο θάνατος είναι στη δεύτερη θέση. Ο θάνατος είναι στο νούμερο δύο! Σας φαίνεται λογικό αυτό; Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος άνθρωπος, αν πάει σε μια κηδεία, θα προτιμούσε να είναι μέσα στο φέρετρο παρά να εκφωνεί τον επικήδειο».
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Ο πρώτος σταθμός ήταν το Σαν Φρανσίσκο. Ο 31χρονος εαυτός μου ευχαριστεί τον 18χρονο εαυτό μου που απέφυγε τις Πανελλήνιες και απλά μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για μερικά χρόνια. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Diane Baker και τον Peter Lewis, και απέκτησα μια αρκετά ξεκάθαρη εικόνα για το πόσο χάλια ήμουν μπροστά σε αυτούς τους τιτάνες. Είχα κάποιες απότομες διακοπές από την τέχνη λόγω προσωπικών ζητημάτων για λίγα χρόνια, αλλά ξεκίνησα να παρακολουθώ θεατρικά σεμινάρια και κάτι άρχισε να ξυπνάει μέσα μου. Το πιο αξιομνημόνευτο ήταν με τον εκπληκτικό Ryszard Neoczym, ο οποίος ήταν μαθητής του Γκροτόφσκι. Αυτό άλλαξε πραγματικά την οπτική μου για την προετοιμασία ενός έργου και την εκμάθηση των λόγων. Σας ορκίζομαι, οι περισσότεροι άνθρωποι θα "έλιωναν" και μόνο στην ιδέα να δουλέψουν με τον τρόπο που δούλευε εκείνος. Αυτό μου έδωσε μια ξεκάθαρη αίσθηση του τι...
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Κάνε μια ευχή!» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Υποδύομαι έναν υπερκινητικό ενήλικα-παιδί (manchild), του οποίου το σύμπλεγμα κατωτερότητας πυροδοτεί τις ανασφάλειές του σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ο χαρακτήρας μου είναι θορυβώδης αλλά ακίνδυνος. Φανταστείτε ένα Γιόρκσαϊρ τεριέ που θέλει να γίνει bodybuilder. Όσο για το τι με έκανε να συμμετάσχω σε αυτή την παράσταση, νομίζω πως η απάντηση είναι μάλλον ξεκάθαρη για εμένα. Το να πεθαίνεις είναι εύκολο, η κωμωδία είναι το δύσκολο. Ποσώς με ενδιαφέρει η "βαριά" φιλοσοφημένη performance art. Νιώθω ότι η ζωή βρίσκεται στην απλότητα. Τείνω να κρατάω τα πράγματα έτσι, εκτός αν το Χόλιγουντ προσφέρει εκατομμύρια.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα, μιας και πλησιάζουμε στην περίοδο των εορτών; Ποια στοιχεία κυριαρχούν;
The word ”together, together,together” instinctively popped up so there you have it. Holidays? What Holidays?
Θα μπορούσε το «Κάνε μια ευχή!» να είναι ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας;
Είναι σίγουρα κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Το "Κάνε μια ευχή!" είναι απλώς μια υπερτονισμένη απεικόνιση του συνδρόμου της ελληνικής οικογένειας: "Θέλω να είμαι μαζί σου, αλλά ας έχουμε και μερικά προβλήματα".
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Προς την άνοιξη το θέλω να επιστρέψω στο Athens English comedy club για Stand up. Επίσης ο Θανάσης Λιούνης, με έμπνευσε να σκηνοθετήσω κάτι. Ανυπομονώ, άλλα δεν θα μοιραστώ περισσότερα!
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα μέσα στο έργο;
“ΡΕ ΠΑΣ ΚΑΛΑ?”
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
