Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τους ηθοποιούς Λευκοθέα Καντάνη, Μαρίτα Κωστοπούλου και Χρήστο Παρδάλη, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή τους στην παράσταση «Killer Joe», στο θέατρο Αλκμήνη
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η πρώτη μου ενασχόληση με την υποκριτική, ξεκίνησε στην παιδική μου ηλικία, όταν πήγα για πρώτη φορά στη θεατρική ομάδα του σχολείου μου. Τότε, δεν είχα σκεφτεί, ούτε μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι ήταν αυτό που με ώθησε εκεί, πήγα με περιέργεια να δω τι θα συναντήσω. Όλο αυτό με μάγεψε και για τα επόμενα σχολικά χρόνια δεν υπήρχε παράσταση του σχολείου που να μην είμαι. Στην πορεία των χρόνων, και έχοντας αρχικά ασχοληθεί με ένα άλλο αντικείμενο σπουδών, είχα πάντα το θέατρο με κάποιο τρόπο στη ζωή μου, και δεν υπήρχε ποτέ κάτι άλλο που να με συγκινεί τόσο βαθιά. Απαντώντας τώρα στην ερώτηση αυτή, καταλαβαίνω ότι ήταν πάντα μια πολύ μεγάλη μου ανάγκη να εκφραστώ, να δημιουργήσω μαζί με άλλους ανθρώπους, που μοιραζόμαστε κάτι κοινό: την πίστη στην ομορφιά, στο όνειρο και στη μαγεία. (Λευκοθέα Καντάνη)
Ως παιδί με γοήτευε ο μυστηριώδης κόσμος της σκηνής, τα φώτα και η ιδέα πως οι άνθρωποι θα γνώριζαν το όνομά μου. Ωστόσο, ενασχολούμενη με το θέατρο, συνειδητοποίησα πως όσο ενδιαφέρον κι αν είναι το να σε αναγνωρίζουν, δεν έχει αξία αν πρώτα δεν ανακαλύψεις- δημιουργήσεις αυτό που είσαι. Η υποκριτική σε οδηγεί σε αυτή την πορεία, καθώς, για να ενδυθείς έναν ρόλο, πρέπει αρχικά να απεκδυθείς τους ρόλους της καθημερινότητάς σου. Πριν παίξεις έναν άλλον χαρακτήρα, έστω και για λίγο, μένεις «γυμνός» και τότε αντικρίζεις την ουσία σου. (Μαρίτα Κωστοπούλου)
Θα έλεγα πως η υποκριτική έρχεται περισσότερο σε σένα παρά εσύ πας προς αυτήν, η φαντασία, τα σενάρια και η έντονη προσωπική ανάγκη για δημιουργία που είχα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μου χτυπούσαν συνεχώς καμπανάκια να ακούσω την καρδιά μου και να ακολουθήσω τα όνειρα μου. Το timing που αποφάσισα ότι θα γίνει αυτό η ζωή μου ήταν λίγο αφότου ξεκίνησε ο covid. Δεν ξέρω γιατί τότε, πιθανότατα γιατί με έπιασαν τα υπαρξιακά μου και διερωτήθηκα αν κάνω κάτι που έχω ονειρευτεί. (Χρήστος Παρδάλης)
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Η πορεία μου στο θέατρο ξεκίνησε με τις θεωρητικές μου σπουδές στο Τμήμα Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ και συνεχίστηκε με σπουδές υποκριτικής στη Δραματική Σχολή «Αθηναϊκή Σκηνή». Το θέατρο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου - είτε το διδάσκω είτε συμμετέχω ως ηθοποιός. Από τις πιο αξέχαστες στιγμές μου ήταν όταν ένα δικό μου θεατρικό έργο, η «Κλειδαρότρυπα», ανέβηκε στη σκηνή. Να βλέπω μια ιδέα που γεννήθηκε στο μυαλό μου να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια εκατοντάδων θεατών ήταν ένα από τα πιο δυνατά συναισθήματα που έχω βιώσει. (Μαρίτα Κωστοπούλου)
Πιστεύω ακράδαντα πως όλες οι συνεργασίες έχουν κάτι να σου δώσουν, ακόμα και μια δύσκολη συνεργασία. Πάντα βλέπω την θετική πλευρά των πραγμάτων και προσπαθώ να κάνω βήματα μπροστά. Αν πάντως πρέπει να διαλέξω κάποια θα διάλεγα την «Μοναξιά στην Άγρια Δύση» του Μάρτιν ΜακΝτόνα σε σκηνοθεσία Κώστα Δελακούρα που παίχτηκε με επιτυχία τόσο στο Θέατρο Βαφείο στη Αθήνα όσο και στο Θέατρο Τ στην Θεσσαλονίκη. (Χρήστος Παρδάλης)
Πείτε μας, τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Killer Joe» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Ο χαρακτήρας που υποδύομαι στο έργο είναι η Ντοτι. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα νέο κορίτσι, που παρότι ζει σε ένα εντελώς δυσλειτουργικό περιβάλλον, έχει καταφέρει να μείνει μακριά από αυτό. Μοιάζει να είναι, και είναι, από έναν τελείως διαφορετικό κόσμο από αυτόν στον οποίο έχει μεγαλώσει. Και για αυτήν όμως έρχεται μια μεγάλη ανατροπή, και τελικά η λύτρωση της. Δέχτηκα να συμμετάσχω όταν διάβασα το κείμενο, και κατάλαβα πόσο πολύ έχει να κάνει με καταστάσεις που ζούμε στο σήμερα και φυσικά λόγω της ομάδας. (Λευκοθέα Καντάνη)
Στην παράσταση υποδύομαι τη Σάρλα Σμιθ, μια εγωκεντρική και κυνική γυναίκα, που λειτουργεί ως ο «κινητήριος μοχλός» της πλοκής. Η συμμετοχή μου στο έργο οφείλεται στον Χρήστο Παρδάλη, τον οποίο γνώρισα πριν από λίγα χρόνια, όταν έκανα ακρόαση αναζητώντας ηθοποιούς για το δικό μου θεατρικό έργο, την «Κλειδαρότρυπα». Παρότι νέος ηθοποιός, η φιλοπονία του και ο χαρακτήρας του τον ανέδειξαν σε έναν από τους καλύτερους συνεργάτες που είχα. Γι’ αυτό, όταν μου πρότεινε να δημιουργήσουμε ξανά κάτι μαζί, δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. (Μαρίτα Κωστοπούλου)
Είναι ένα πολύ επίκαιρο έργο. Το παράδοξο εδώ είναι πως είναι πολύ σκληρό και το μήνυμα που δίνει στο τέλος δεν είναι αισιόδοξο αλλά άκρως ρεαλιστικό. Βέβαια για να αλλάξεις μια κατάσταση στην ζωή σου πρέπει πρώτα να την δεις κατάματα και να την συνειδητοποιήσεις. Αυτή την δυνατότητα σου δίνει το “In your face theater”. Πολύ σημαντικό ρόλο στο να αποφασίσω να κάνω αυτή τη δουλειά έπαιξε και οι εξαιρετικοί συνεργάτες και συνοδοιπόροι. Υποδύομαι τον Κρις Σμιθ που είναι ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας Σμιθ και κινητήριος μοχλός της πλοκής. Είναι ένας μικροέμπορος ναρκωτικών που οργανώνει ένα εγκληματικό σχέδιο εξόντωσης της μητέρας του για να βγει από τα προσωπικά του αδιέξοδα. Φυσικά τίποτα δεν πηγαίνει όπως σχεδιάζεται. Είναι έντονος, παρορμητικός, αφελής , νευρικός και έχει μια κρυφή ανάγκη για αποδοχή. (Χρήστος Παρδάλης)
Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ξεχωρίζει στην παράσταση κατά τη γνώμη σας;
Ξεχωρίζουν η οικογενειακή δυσλειτουργία, η βία και η παρακμή της ηθικής.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;
Δυστυχώς ναι.
Θα μπορούσε το «Killer Joe» να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;
Σίγουρα το killer joe είναι έκφραση της καθημερινότητας μας, είναι ένα έργο που δείχνει πόση βία μπορεί να υπάρχει μέσα σε μία οικογένεια, σε κάθε μορφή. Η βία επικρατεί ως επί το πλείστον σήμερα, όχι μόνο μέσα σε οικογένειες, αρκετές φορές πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά σε κάθε είδους διαπροσωπική σχέση. Ακόμα και για ανούσια πράγματα, οι άνθρωποι του σήμερα, βλέπουμε να επιλέγουν τη βία σαν λύση. Και θα έλεγα, ότι αν και στο έργο από το πρώτο κιόλας λεπτό είναι εμφανής η βία, η ωμή βία, η πραγματικότητα που ζούμε είναι ακόμα πιο σκληρή.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Σε έναν υποψήφιο θεατή, σαν μήνυμα, θα έλεγα ότι αυτή η παράσταση είναι κάτι σαν καθρέφτης του εαυτού μας, και της κοινωνίας σήμερα. Μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι γύρω μας, θα βρούμε το φως; Ας ξεκινήσω από εμένα, ας προσπαθήσω να είμαι για τους άλλους φως. (Λευκοθέα Καντάνη)
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Θα με δείτε σίγουρα για μερικές Τρίτες που θα κάνω μια αντικατάσταση στην παράσταση «Ένας καταπληκτικός καταθλιπτικός» του Αντώνη Καλομοιράκη στο Θέατρο Art 63. (Χρήστος Παρδάλης)
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα μέσα στο έργο;
Είναι δύσκολο να διαλέξω αγαπημένη ατάκα, ωστόσο θα πω την πιο αινιγματική για εμένα, γιατί χρησιμοποιείται σε τρία σημεία του έργου, και κάθε φορά υποδηλώνει κάτι διαφορετικό, που συνεχώς αλλάζω και άποψη. Είναι η φράση, του χαρακτήρα που υποδύομαι, της Ντότι: Τα μάτια σου πληγώνουν. (Λευκοθέα Καντάνη)
«Στην πραγματικότητα, όλοι για τον εαυτό τους δεν νοιάζονται;» είναι ένα ερώτημα που θέτει ο συγγραφέας. Γαλουχημένοι σε μια κοινωνία που πρεσβεύει το «βόλεμα» και τη «σωτηρία της ατομικής ψυχής», αξίζει να στοχαστούμε επάνω σε αυτό. Διότι έχω την εντύπωση πως, για να μπορέσουμε να εξελιχθούμε είτε ως άτομα είτε ως κοινωνία, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από το στενό πλαίσιο του ατομικού συμφέροντος. (Μαρίτα Κωστοπούλου)
«Είχα μια φάρμα κάποτε, αυτή είναι η ζωή που θέλω». (Χρήστος Παρδάλης)
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς, aylogyros news
