Ήταν πραγματικά υπέροχα αυτά τριαντάφυλλα. Δεν ήταν άγρια ρόδα του βουνού, ούτε σαν εκείνα τα ροδαλά ρωμαϊκά τριαντάφυλλα, με το μικροσκοπικό μέγεθος και με το απαλό άρωμα που συναντούσες στις αυλές των εκκλησιών και των αρχοντόσπιτων, στα χωριά του Τσιαρτσιαμπά και των Σερβίων.
Ήταν ένας κήπος με τεράστια Δαμασκηνά τριαντάφυλλα, άλλα κατακόκκινα και άλλα ολόλευκα, σαν αυτά που φύονταν στο αίθριο του ιεροδιδασκαλείου της Εντιρνέ όπου είχε σπουδάσει. Όμοιά τους δεν είχε δει πουθενά μέχρι τώρα στον άγριο τόπο που τον είχαν στείλει για την αποστολή του.
Η αλήθεια ήταν ότι δεν είχε δει ως τώρα ποτέ στη ζωή του τριαντάφυλλα να ανθίζουν πριν το Μάιο. Βουτηγμένος σε ηδονική χαρά, ο Χασάν τα χάζευε, τα θώπευε και τα μύριζε με βουλιμία. Τί μνήμες κουβαλούσε εκείνο το άρωμα;
Ο Ιρχάν, ο ψηλός Νταβούτ, ο ψάλτης Χαλήλ και τ’ απογεύματα με το τσάι και την κουβέντα. Τα δείπνα με το σαφρανωμένο μυρωδάτο πιλάφι και το κανελλωμένο κοτόπουλο. Η σούτρα με το τελετουργικό πλύσιμο και η πρώτη πρωινή προσευχή.
Τα βαρετά κηρύγματα του ιεροδιδάσκαλου Μουσταφά, και οιπύρινοι λόγοι του ιεροδιδάσκαλου Αχμέτ. Τα πεντακάθαρα ρούχα της Μελέκ και οι κλεφτές της ματιές, ενώ σκούπιζε τα φύλλα. Κάθε τριαντάφυλλο του θύμιζε κι ένα πρόσωπο ή μια εφηβική ιστορία ανώριμης τρέλας απ’ τη μακρινή Εντιρνέ.
Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γράφημα
Διαβάστε ένα απόσπασμα εδώ
Αποκτήστε το εδώ
Ο Νίκος Σταμκόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κοζάνη. Είναι απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης και του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών της Φλώρινας. Ως διπλωματούχος Μηχανικός Περιβάλλοντος, ασχολείται επαγγελματικά με την περιβαλλοντική διαχείριση τεχνικών έργων, καθώς και την υγεία και την ασφάλεια σε εργοταξιακούς χώρους. Ερασιτεχνικά ασχολείται με τη βαλκανική ανθρωπολογία, την ιστορική γλωσσολογία, ενώ παλιότερα με τη Βυζαντινή αγιογραφία και την ορεινή πεζοπορία. Στα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγονται θέματα δημόσιας υγείας, αλλά και η ιστορία, κυρίως η μεσαιωνική Βαλκανική. Ενίοτε γράφει και δικές του ιστορίες. Μία από αυτές, με τίτλο «Στοκ Κάνγκρι», κέρδισε το τρίτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό που διοργάνωσαν οι «Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών» σε συνεργασία με τις εκδόσεις Γράφημα το 2018, και έχει εκδοθεί το 2019 στο συλλεκτικό έργο «Χωρίς Οξυγόνο». Μία άλλη έχει δημοσιευτεί το 2017 στο: «Στις Εποχές της Ικαρίας - ελεύθερες πτήσεις 4» και είναι υπογεγραμμένη με ψευδώνυμο. Αρθρογραφεί στον τοπικό Τύπο για θέματα λαογραφίας και έχει συγγράψει μια σειρά σχετικά με τα τοπωνύμια, τα ανθρωπωνύμια, τον λαϊκό πολιτισμό και την ιστορία της ευρύτερης περιοχής των Κροκοχωρίων της Κοζάνης, με τίτλο: «οι Κώμες του Αλιάκμονα» - εκδόσεις Παρέμβαση.
