Γράφει ο Βαγγέλης Τσιότρας
Ευτυχίας κάλεσμα ήταν πάλι τούτη η συζήτηση, που με έφερε τόσο κοντά με μένα, για το χθες μου, σήμερα, μιλώντας για το αύριο σε σένα. Άλλος θα φοβόταν αυτό το παιχνίδι, το παιχνίδι του χρόνου για την ύπαρξη, το παιχνίδι της ύπαρξης με το χρόνο. Όχι όμως εγώ. Εκπομπή με ανοικτά χαρτιά, ζωντανή, χωρίς μακιγιάζ και σκηνοθεσία.
Απολογισμός μιας μικρής ζωής σε λίγο χρόνο, προσπαθώντας να θυμηθείς, όλα αυτά που βάρυναν την πλάτη σου, που φούσκωσαν τα πνευμόνια σου, που κούρασαν τα πόδια σου, που έδωσαν αέρα στο μυαλό σου, για να φτάσεις μέχρι εδώ, έτοιμος για όλα. Η μηχανή του χρόνου γυρνά, όπως τα «φρουτάκια» που γυρνούν και σου τρώνε το κέρμα, φέρνοντας αυτούς τους περίεργους συνδυασμούς, που σε ωθούν σε ακόμα μια προσπάθεια, ακόμα ένα κέρμα.
Κουβαλάς λοιπόν αρκετά χρόνια ζωής, με λύπες, με χαρές, με όνειρα, με ελπίδες, με στόχους, με άσπρο, με μαύρο. Αμέτρητα λεπτά που πέρασες μόνος σου αλλά και με παρέα, και σπίτι σου και έξω, και μακριά και κοντά, σε όλα αυτά που έγιναν σε σένα για σένα, αλλά και για σένα χωρίς εσένα. Πολλά μικρά πετραδάκια, στιγμές, που έχτισαν τον θρόνο σου, εκεί που τώρα εσύ κάθεσαι και παρατηρείς, παρατηρείς τι έχεις κάνει. Δεν θα κάτσεις φυσικά να γράψεις το ρεπορτάζ της ζωής σου, λίγους θα ενδιαφέρει, πολλούς θα πειράξει. Όμως αξίζει τον κόπο να σκεφτείς μερικά γιατί. Και κατά τον λαϊκό βάρδο, τα γιατί είναι αμέτρητα και κάπως έτσι είναι.
Κάθε τι που ζει έχει το σημείο αναφοράς, μα όχι και κάποιο τέλος. Αφηρημένο διάνυσμα. Θυμάσαι λοιπόν τις στιγμές που βοήθησες και τιμωρήθηκες, γιατί; Τις φορές που ρώτησες και απάντησε η σιωπή, γιατί; Τις στιγμές που δόθηκες και πήρες πίκρα, γιατί; Τα ιδανικά που έπλασες και σου αρνήθηκαν, γιατί; Αυτά που δάνεισες κι ακόμα σου χρωστάνε, γιατί; Αυτούς που πίστεψες και σε πρόδωσαν, γιατί; Αυτούς που αθώωσες και όμως σε δίκασαν, γιατί; Θα σκεφτείς, μα καλά ρε φίλε, ότι πιάνεις κομμάτια γίνεται; Πολύ μαυρίλα δεν έχει πέσει;
Και εδώ απαντάς, ναι έχω περάσει και καλές στιγμές δίχως άλλο. Μα πάντα σε πιάνει το παράπονο, σε τρώει το σαράκι για αυτά τα πελώρια γιατί. Αυτά όμως τα γιατί τελικά σε ανδρώσανε, αυτά τα γιατί ήταν φορές που σε κράτησαν όρθιο. Ήταν τα κάστρα που έπρεπε να ρίξεις, οι επόμενες κορύνες για να έρθει το στράικ.
Υπάρχουν και άνθρωποι που πιστεύουν σε σένα, και αυτό το βλέπεις, που βλέπουν σε εσένα την λογική, την καλή κουβέντα, την καλή παρέα, ένα κτύπημα στον ώμο για το πάμε παραπέρα, την καλημέρα. Τώρα λίγοι ή πολλοί δεν σε πειράζει. Σου δημιουργούν όμως μια ευθύνη για την συνέχεια, μια νέα αρχή ή μια συνέχεια για όλα αυτά που κρυφά ή φανερά οραματίζεσαι, όλα αυτά που σε σηκώνουν και σε κρατάνε όρθιο στα πόδια σου, για το επόμενο βήμα, την επόμενη στάση, το νέο σταθμό, μια άλλη άποψη στην δικιά μας ζωή. Και φυσικά δεν λείπει ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα αυτά τα μάτια, που καρτερικά άκουσαν και υπέμειναν την δική μου φύση, την δική μου πορεία ζωής. Όλους αυτούς που ακόμη με βοηθούν, να βλέπω και να κρίνω εμένα για εμένα, κι εμένα για τους άλλους.
Έως τώρα… Σας ευχαριστώ
