Ο ελεγκτής χρώμα μαλλιών, δέρματος, μυρωδιά αρώματος και τα σχετικά δεν κοιτά, το μόνο που κάνει είναι ν’ απλώνει το πράματα του, το μηχάνημα ελέγχου εισιτηρίου για όσους το μυαλό φαντάστηκε πρόστυχα και ελεεινά, σε κάθε επιβάτη ξεχωριστά και να ελέγχει σεμνά και ταπεινά, λέμε τώρα… αρκεί να μην τον έχουν πιάσει οι τζοχάδες του ή περνάει κλιμακτήριο, σωματικά ή πνευματικά!!!
Έτσι έγινε κι εκείνο το πρωί, στο 703… με τρείς κατσαρίδες (βλ. ελεγκτές) κουνιστές και λυγιστές να μπαίνουν μέσα και ν’ αρχίζουν τον έλεγχο, με τον κύριο ελεγκτή που είχε καλυμμένο το πρόσωπό του με μάσκα, ή κρυωμένος ήταν ή ήταν αλλεργικός στα εισιτήρια, ν’ ανοίγει το δρόμο και οι άλλες δυο… ομορφούλες ήταν δεν λέω και τσουπωτές… ν’ ακολουθούν.
Με το κλασικό «...καλημέρα σας, παρακαλώ εισιτήρια και κάρτες για έλεγχο», ξεκίνησαν το κυνήγι του άγνωστου Χ παραβάτη, με τον κύριο να κοντοστέκετε μπροστά σε μια εντυπωσιακή ξανθιά και να ξεκινά ένας διάλογος, πολύ σεμνός θα μπορούσα να πω με το χέρι στην καρδιά, με τα μάτια όλων μας να έχουν καρφωθεί επάνω στα δίμετρα πόδια της, που ίσα ίσα σκέπαζαν το δείγμα φούστας που φορούσε.
«Παρακαλώ το εισιτήριό σας»
«Δεν έχω», του απαντά εκείνη, με ένα άκρως παθιασμένο ύφος, που φυσιολογικός άνθρωπος, δεν υπήρχε περίπτωση να μην υπέκυπτε στο νάζι της και πιθανόν να την προσπερνούσε.
Εκείνος όμως, τίποτα… εκεί. Κολλημένος με το πράμα του!
«Παρακαλώ την ταυτότητά σας...»
«Ελάτε κύριε ελεγκτά! Στην επόμενη στάση θα κατέβω...»
«Παρακαλώ την ταυτότητά σας», επανέλαβε, με το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι! Όχι για την επιμονή εκείνου, αλλά με το πως η άτιμη προσπαθούσε να τον τουμπάρει, βάζοντας το ένα πόδι επάνω στο άλλο και τινάζοντας την ξανθιά της χαίτη προς τα πίσω… ψάχνοντας την χαμένη ταυτότητα στην τεράστια τσάντα που κουβαλούσε, προκαλώντας σε όλους μας όπως ήταν φυσικό… αγωνία για το τι θ’ ακολουθήσει.
«Αργείτε;», την ρωτάει, βλέποντας την ίδια στιγμή από το πίσω ακριβώς κάθισμα μια άλλη επίσης ξανθιά, να υψώνει το ανάστημά της και να του ζητάει το λόγο...
«Τι έχεις σκοπό να της κάνεις; Δεν βλέπεις ότι βρίσκεται σε σύγχυση; Ταυτότητα θες; Πάρε τη δικιά μου και άστη αυτή… Ντροπή σου να παρενοχλείς του επιβάτες κατ’ αυτόν τον τρόπο...»
«Κυρία μου σας παρακαλώ. Καθίστε στη θέση σας και αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας. Εισιτήριο έχετε;» την ρωτάει ξαφνικά, παίρνοντας βέβαια όμορφα κι απλά την ταυτότητά της… μ’ εκείνη να σηκώνεται και να ρίχνει όλο το λεωφορείο στο «σκοτάδι».
Μια καλλονή ανάμεσά μας, έτοιμη να τον κατασπαράξει… όσο τον έβλεπε να μην υποχωρεί από την αρχική του τοποθέτηση, την ίδια στιγμή που οι συναδέλφισσές του, τον πλησίασαν, έχοντας τελειώσει προφανώς τους ελέγχους τους…
«Όχι δεν έχω… Τι θα μου κάνεις;»τον ρωτάει με υφάκι και εκείνος δίχως δεύτερη κουβέντα, βγάζει το μπλοκάκι του και αρχίζει να την γράφει, με τη μια από τις δύο θηλυκές ελεγκτίνες να τη συμβουλεύουν να καθίσει στη θέση της.
«Δε μας παρατάς...», της λέει, ρίχνοντάς της ένα απαξιωτικό βλέμμα… και πριν προλάβει εκείνη να πει το παραμικρό, ο ανήρ ελεγκτής παίρνει το λόγο...
«Υπογράψτε μου εδώ σας παρακαλώ...», της λέει δίνοντάς της το στυλό και δείχνοντάς της που θα έπρεπε να βάλει την υπογραφή της.
Του έριξε μια γεμάτη μίσος ματιά, έβαλε ένα σταυρό στο σημείο της υπογραφής και καθώς παραλάμβανε από αυτόν την ταυτότητά της και το ροζ χαρτί του προστίμου, με τις πληροφορίες για τον τρόπο πληρωμής, τον πλησίασε...
«Είσαι αναίσθητος;», τον ρώτησε, μ’ εκείνον να την κοιτάζει εντελώς αδιάφορα, με την προηγούμενη ξανθιά, να κάνει την έκπληξη… καθώς σηκώθηκε από τη θέση της και του ζήτησε το λόγο!
«Τι της έκανες; Όχι πες μου… Τι της έκανες;»
«Της επέβαλα πρόστιμο… γιατί δεν είχε εισιτήριο», της απάντησε.
«Πολύ ωραία… Ούτε κι εγώ έχω. Γράψε με...», του φωνάζει, κολλώντας του την ταυτότητα στο στήθος του, αφήνοντάς τον παγωτό… για μερικά δευτερόλεπτα.
«Εμείς να ξέρεις, ότι κάνουμε, το κάνουμε μαζί. Κακέ, ε κακέ...», συνέχισε να του λέει όσο εκείνος είχε αρχίσει να γράφει το επόμενο πρόστιμο κι εκείνη να τον σπρώχνει και να πηγαίνει να παίρνει αγκαλιά τη φίλη της.
«Δεν πειράζει αγάπη μου… Σκέψου, το μετά… Δε θα μας χαλάσει αυτός τη μέρα μας...»
Το τι ακολούθησε μετά, ας το αφήσουμε καλύτερα, γιατί θα πρέπει ν’ αρχίσω να κάνω μετάφραση τα γαλλικά που άρχισε να λέει η δεύτερη ξανθιά στον ελεγκτή… μ’ εμάς, τους υπόλοιπους επιβάτες να παρακολουθούμε το show!!!
Ο αόρατος επιβάτης
