Μεσημεράκι στον Πειραιά, με το θερμόμετρο να παίρνει τον ανήφορο, τους προσκυνητές του Πάσχα να μπαίνουν στα καράβια για μια μίνι απόδραση και την καθημερινότητα να μη σ’ αφήνει στην ησυχία σου, με το 909 είπα να πάω δυο στάσεις παρακάτω, μήπως και προλάβω ένα ραντεβού που εκτάκτως μου φόρτωσε ο εργοδότης μου.
Βολεύτηκα στη θεσούλα μου, στο νέο ηλεκτρικό λεωφορείο που μπήκε στη γραμμή και πριν πάρω την πρώτη ανάσα, άκουσα το κλασικό: «Παρακαλώ κάρτες και εισιτήρια, γίνεται έλεγχος».
Χαμογέλασα, έτοιμος ν’ απολαύσω έναν ακόμα διάλογο, μεταξύ ελεγκτή και επιβάτη, από εκείνους που δύσκολα σε αφήνουν αδιάφορο.
Στο τέλος του οχήματος έφτασε η ομάδα συλλογής εισιτηρίων, με κανέναν ευτυχώς παραβάτη, με την κυρία όμως ελεγκτή στο παρά ένα, να υψώνει τον τόνο της φωνής της…
«Δεν είναι όμως αυτό δικαιολογία, ότι είναι Μεγάλη Τετάρτη και πρέπει να σεβαστώ το πένθος της ημέρας! Αν δεν έχετε εισιτήριο, θα σας παρακαλέσω να μου δείξετε την ταυτότητά σας...»
«Άντε και στη δίνω… τι θα κερδίσεις εσύ από αυτό;», τη ρωτάει ο επιβάτης, με το ανάλογο ειρωνικό ύφος, για να λάβει την εξής απάντηση:
«Εγώ, απολύτως τίποτα. Εσείς όμως, ένα πρόστιμο»
«Και πόσο πάει αν επιτρέπεται;»
«Εβδομήντα δυο ευρώ...», του απαντά, βγάζοντας παράλληλα το μπλοκ των προστίμων από το τσαντάκι της.
«Κι αν το πληρώσω τοις μετρητοίς;»
«Στα τριάντα έξι ευρώ...», απλώνοντας το χέρι της για να πάρει την ταυτότητα, μ’ εκείνον όμως να χαμογελάει και γυρίζοντας στο πλάι, πιάνει μια σακούλα και της την δίνει, μ’ εκείνη ν’ απορεί κι εμάς να περιμένουμε να δούμε τι θ’ ακολουθήσει!
«Τι είναι αυτό; Δεν καταλαβαίνω!»
«Τρία κιλά πατσούλα για τη μαγειρίτσα της Λαμπρής. Με δώδεκα ευρώ το κιλό, μία η άλλη. Άντε και καλή Ανάσταση» της λέει, σπρώχνοντάς της για να ελιχθεί σα χέλι και αστραπιαία να κατέβει, με το που άνοιξε η πόρτα… κολλώντας το σώμα του στον προπορευόμενο επιβάτη, αφήνοντας την κυρία ελεγκτή, με την πατσούλα στο χέρι…!!!
Ο αόρατος επιβάτης
