Είναι στιγμές που αισθάνεσαι ντροπή για τα όσα συμβαίνουν γύρω σου, αλλά πιο πολύ γιατί αδυνατείς να πάρεις θέση, να τολμήσεις και ακόμα πιο πολύ ν’ αντιδράσεις, μιας και ο φόβος είναι πιο δυνατός από τα θέλω σου!
Και πιστέψτε με δεν είναι ρητορική τοποθέτηση… είναι κάτι που το καταθέτω, έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης και των όσων συμβαίνουν μέσα στα ΜΜΜ μιας και αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής μου… με αυτές τις αφηγήσεις.
Τέλειος δεν είναι κανένας και το γνωρίζουμε όλοι αυτό. Ούτε οι επιβάτες, ούτε οι οδηγοί, ούτε οι ελεγκτές, ούτε αυτοί που μας κυβερνάνε… γιατί αν ήθελαν, ειδικά αυτοί, θα είχαν δώσει εδώ και χρόνια τέλος σ’ αυτό το μπάχαλο που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία.
Όμως είναι αισχρό και ελεεινό να γίνεσαι θεατής άδικων φραστικών επιθέσεων με θύματα όπως πάντα τα όργανα του κρατικού μηχανισμού και να μη μπορείς να πάρεις θέση, να τολμήσεις το αυτονόητο: να υπερασπιστείς αυτόν που σε προστατεύει!
Προσωπικά, έφτασα αρκετές φορές στο σημείο ν’ αντιδράσω, αλλά ο φόβος μη γυρίσει σε μένα η οργή του «παραβάτη», έσκυψα το κεφάλι και γεμάτος ντροπή, κατέβηκα από το λεωφορείο, μιας και μου ήταν αδύνατο να συμβιβαστώ με εκφράσεις του τύπου:
Καριόλα να τα φας στα φάρμακα τα λεφτά που παίρνεις
Στους γιατρούς να τα δώσετε ρε, αυτά που μας κλέβετε
Ρε καραγκιόζη, μη σώσεις να φτάσεις στο σπίτι σου
Μούλικα του Κούλη, να ψοφήστε να ησυχάσουμε
Τον καρκίνο στα παιδιά σας ρε…
Νούμερα του ΟΑΕΔ δε ντρέπεστε να κλέβετε τα λεφτά του κοσμάκη;
Ρουφιάνοι στο διάολο να πάτε…
Μη σώστε να κατέβετε από το λεωφορείο σκατόψυχοι
Ξέρουνε τα παιδιά σας τι σκατοδουλειά κάνετε ρε σιχάματα…
Δεν είσαι άντρας μωρή παλιοαδερφή με το ροζουλί πουκαμισάκι
...και πόσα άλλα, που δεν μπορώ ούτε να τα γράψω, ούτε να τα ξαναφέρω ξανά στη θύμησή μου.
Λυπάμαι και παράλληλα ντρέπομαι. Λυπάμαι γιατί σιωπώ… Λυπάμαι που δεν αντιδρώ, αλλά τολμώ να πω… πως πρέπει να μπει ένα φρένο σ’ αυτή την κατρακύλα και ζητάω συγγνώμη ως Έλληνας πολίτης που αυτό το κράτος δεν θωρακίζει τα «όργανά» του.
Ο αόρατος επιβάτης
