Χωρίς οδοντιατρική φροντίδα, παρά το γεγονός ότι την είχε ανάγκη, έμεινε πέρυσι ένας στους οκτώ ενηλίκους στην Ελλάδα. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι λόγοι ήταν οικονομικοί. Οι δημόσιες δαπάνες για την οδοντιατρική περίθαλψη μέσα στη δεκαπενταετή περίοδο της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας COVID-19 σχεδόν εξανεμίστηκαν, ενώ περιορίστηκαν πολύ οι ιδιωτικές δαπάνες, καθώς οι πολίτες, μετά τη μείωση των αποδοχών τους, επέλεξαν να «κόψουν» από τα έξοδα για οδοντίατρο.
Τη στιγμή που επιστήμονες από όλο τον κόσμο συμμετέχουν στην πρώτη Παγκόσμια Διάσκεψη Στοματικής Υγείας που έχει συγκαλέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (26-29 Νοεμβρίου 2024, Μπανγκόκ, Tαϊλάνδη) για να επιταχύνει την πρόοδο προς την ένταξη της στοματικής υγείας στην καθολική κάλυψη υγείας μέχρι το 2030, η Ελλάδα βρίσκεται στον συγκεκριμένο τομέα σε προβληματική κατάσταση.
Σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ «Υγεία με μια ματιά – Ευρώπη 2024», πέρυσι οι ακάλυπτες οδοντιατρικές ανάγκες –ενήλικοι που χρειάστηκαν οδοντιατρική φροντίδα και δεν την έλαβαν– στην Ελλάδα έφτασαν στο 12,9%, όταν ο μέσος όρος στις χώρες της Ε.Ε. ήταν 3,4%.
Όπως αναφέρει στην «Κ» ο οδοντίατρος Αριστομένης Συγγελάκης, εκλεγμένος πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου των επικεφαλής λειτουργών οδοντιατρικής, ειδικός σύμβουλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και ένας εκ των δύο εκπροσώπων της χώρας μας στην παγκόσμια διάσκεψη, «το 2008 οι ακάλυπτες οδοντιατρικές ανάγκες ήταν στην Ελλάδα 5,9%. Εν μέσω της δημοσιονομικής κρίσης, γύρω στο 2015-2016, το ποσοστό αυτό ξεπέρασε το 20%. Πέρυσι ήταν στο 12,9%. Το χειρότερο είναι ότι οι ακάλυπτες ανάγκες οδοντιατρικής φροντίδας δεν έχουν μια ομοιόμορφη κατανομή στον πληθυσμό», συνεχίζει ο κ. Συγγελάκης. «Αυτοί που είναι στο χαμηλότερο οικονομικό κλιμάκιο υποφέρουν πολύ περισσότερο, αφού όσοι δηλώνουν ακάλυπτες ανάγκες οδοντιατρικής φροντίδας είναι 21,2%. Το 2008 το ποσοστό ήταν 11%».
Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ