Κουβέντα στην «αυλή» με τους συγγραφείς Γιάννη & Μαρίνα Αλεξάνδρου, με αφορμή την έκδοση του βιβλίο τους «Το πετράδι της Ιωνίας», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και πως επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
Σας θυμίζουμε ότι «οι χαμένες πατρίδες» αποτελούν ένα καλό κομμάτι του συγγραφικού μας έργου. Ξεκινώντας από ΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ συνεχίζοντας με ΤΟ ΠΕΤΡΑΔΙ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ και καταλήγοντας (προς το παρών) ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ. Ο τίτλος βγήκε από ένα πολύτιμο πετράδι που ακολουθεί όλη την ιστορία των πρωταγωνιστών μας και που, όχι μία φορά μόνο, τους σώζει τη ζωή.
Μυθοπλασία ή «παρουσίαση» μιας ζωντανής ιστορίας;
Μνήμες και μυθοπλασία. Όταν είμαστε πολύ νέοι ακούγαμε ιστορίες από ανθρώπους που τα έζησαν και αποτελούν ακόμα σήμερα ανεξίτηλες μνήμες. Η μυθοπλασία είναι απαραίτητη για να μην μείνουμε άνεργοι και εμείς οι συγγραφείς.
Πόσο εύκολη ήταν η συλλογή των ιστορικών στοιχείων για τη συγγραφή του;
Τη διαφορά τη κάνει η λεπτομέρεια ! Το να βρει κανείς στοιχεία για την εποχή είναι πολύ εύκολο. Υπάρχουν ατελείωτα βιβλία, ιστορικά συγγράμματα και επιστημονικές εργασίες. Χρειάστηκε όμως να ψάξουμε πολύ να βρούμε στοιχεία που να ταιριάζουν με τη πλοκή του βιβλίου μας ώστε ότι γράφουμε να το έχουμε τεκμηριώσει από μαρτυρίες αλλά και φωτογραφίες της εποχής. Και για να τα λέμε με το όνομά τους τα πράγματα: Χρειάστηκαν 10 μήνες συνεχούς δουλειάς πριν αρχίσουμε το γράψιμο!
Τι «κρύβει» μέσα στις σελίδες του;
Α τίποτα δεν κρύβεται στις σελίδες του. Όλα είναι φανερά και έντονα. Περνάν μπρος στα μάτια μας οι εικόνες από το ταξίδι στην Αρμενία που καταλήγει στο μυθικό Ισπαχάν και μας συνεπαίρνει η νωχέλεια στο παλάτι του Σάχη. Διαβάστε πως καταλήγουμε στη καρδιά του Παρισιού που λάμπουν τα Ηλύσια Πεδία. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα βαρεθείτε.
Μιλήστε μας λίγο για τους ήρωες του βιβλίου σας. Τι τους χαρακτηρίζει και πως βοηθούν στη ροή της ιστορίας;
Η Σοφίκα και ο Κρικόρ από έφηβοι ζήσαν περιπέτειες ….
Το κοριτσάκι είχε αποθέσει στα χέρια του αγοριού τη ζωή και το λιγνό κορμάκι του. Ο Κρικόρ την κρατούσε γερά και αγρικούσε τους χτύπους της καρδιάς του τόσο δυνατούς ώστε νόμιζε ότι αντιλαλούσαν ως την κορφή του βουνού. Την έσφιγγε κι ένιωθε ότι έφτανε ψηλά στον ουρανό, ότι ήταν γίγαντας, θεός…
Η Σοφούλα ριγούσε από το κρύο, αλλά η αγκαλιά του αγοριού καθώς και η ανάσα του τη ζέσταιναν. Έκλεισε τα μάτια, ακούμπησε το κεφάλι της στο στήθος του και αφέθηκε. Τώρα τα άλογα κάλπαζαν, έτρεχαν σαν τα βέλη, τα πέταλά τους έμοιαζαν να πετούν λάμψεις και αστραπές. Γύρω τους, γη και ουρανός γίνονταν ένα.
Τα νοτισμένα μαλλιά της μύριζαν άνεμο και άγγιζαν το πρόσωπο του Κρικόρ, καθώς ορμούσαν πάνω στ’ άλογο τρέχοντας να συναντήσουν τη ζωή τους, να βρουν το πεπρωμένο τους…
Το βρήκαν στη ροή της ιστορίας…πάντα μαζί…
Υπάρχουν συμβολισμοί και μεταβατικά στάδια. Πόσο σας βοήθησαν κατά τη συγγραφή;
Κι ως γέρνει δίπλα το κεφάλι της στον κήπο η παπα
ρούνα, που την εβάρυνε η ανοιξιάτικη δροσιά για κι
ο καρπός της, και το κεφάλι του όμοια απόγειρε…*
Σαν την παπαρούνα που τόσο παραστατικά τραγουδάει ο Όμηρος, έτσι, θα ’λεγε κανείς, πως ένας ολόκληρος λαός χριστιανικός, πέρα στη Μικρασία, έγειρε το κεφάλι του κι εχάθη…
Συμβολισμός αλλά και ταυτόχρονα μετάβαση από την Ιωνία στη νέα Ελλάδα του λαού που τελικά δεν εχάθη….
Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκατε την ανάσα των ηρώων να σας «μπλοκάρει» την πλοκή, να ξαναγράψετε ξανά κάποιες σκηνές;
Η ανάσα του Κρικόρ όταν έβλεπε το νεαρό αγόρι να φωνάζει:
«Όχι, όχι, άδικο, τίποτα εγώ δεν έκαμα». Και χτυπιόταν.
«Όχι, δεν έβαλα φωτιά, δεν φταίω» ούρλιαζε πανικόβλητος. «Όχι, όχι…» Τον δέσανε σ’ ένα ξύλο και χωρίς δίκη τον εκτέλεσαν επιτόπου, εν ψυχρώ.
Ο Κρικόρ είδε το κορμί του παλικαριού να ταλαντεύεται και να πέφτει χάμω σαν άδειο σακί. Τα μάτια του, ολάνοιχτα, κοίταζαν έναν ουρανό που δεν έβλεπαν πια. Όσο για το κρίμα του; Ένας εμπρησμός που ποτέ δεν έκανε.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Μα τι άλλο από απέραντη αισιοδοξία που αποπνέει όχι μόνο το ΠΕΤΡΑΔΙ αλλά όλη η ιστορία των ηρώων μας, αφού η φωτιά που έκαψε τη Σμύρνη ξεκίνησε καταστροφική αλλά κατέληξε ζωοδότρα ενός ολόκληρου λαού αλλά και των ηρώων μας.
Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;
Σας προλάβαμε με τη προηγούμενη απάντησή μας.
Τι μήνυμα θα στέλνατε στους αναγνώστες για να διαβάσουν «Το πετράδι της Ιωνίας»
Η ικανοποίησή μας είναι ότι το μήνυμα δεν χρειάζεται να το στείλουμε εμείς. Το στέλνουν οι αναγνώστες μας πολλά χρόνια τώρα. Σαν να τους βλέπουμε να λένε «διαβάστε το» και τους ευγνωμονούμε με πολλή συγκίνηση…
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
