Κουβέντα στην «αυλή» με τον ποιητή Χάρη Σολακίδη, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Ίχνη Ενσυναίσθησης», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ανάλεκτο
Τι σας έχει λείψει από τα παιδικά σας χρόνια;
Τη μάνα μου την έζησα πολύ και έντονα, αλλά μου λείπει η παρουσία του πατέρα, που ήταν ένας μοναδικός άνθρωπος, τύπου Τζαϊνιστή θα έλεγα, φάρος φωτεινός, χωρίς ίχνος κακίας μέσα του, ταπεινός, πονεμένος από τον ξεριζωμό και τα τάγματα εργασίας, από τα οποία βρέθηκε άρρωστος στο Χαλέπι κι από εκεί στη νέα του πατρίδα τη Θεσσαλονίκη βρίσκοντας την οικογένεια του. Μου λείπουν οι πληροφορίες οι λεπτομέρειες της ζωής του που δεν πρόλαβα να καταγράψω, εκτός από ελάχιστες.
Θυμάστε αν υπήρξε στη σκέψη σας ως παιδί, η ιδέα ν’ ασχοληθείτε με την ποίηση;
Συνειδητά εμφανίστηκε και καλλιεργήθηκε στην εφηβεία· ως παιδί μου άρεσε πολύ η ζωγραφική.
Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;
Φυσικά και υπάρχει και είναι αυτό που με κάνει να πολεμώ τη μιζέρια της καθημερινότητας που παράγεται από εξουσιομανείς, ακαλλιέργητους, ναρκισσιστές, αδίστακτους και ανικανοποίητους συνανθρώπους μας και προσπαθεί να μας πνίξει και ισοπεδώσει όλους. Η αισιοδοξία είναι η ψυχολογική πραγμάτωση αυτής της αντίστασης και αντιστρόφως.
Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητά σας;
Αγώνα για βελτίωση των συνθηκών επιβίωσης, απόλαυση των μικροχαρών, πνευματική και ερωτική προσέγγιση με πράγματα, όντα ή προϊόντα που αντιλαμβάνομαι ότι έχουν αξία, αξίες και περιθώρια βελτίωσης της ποιότητας τους.
Σε ποιο στάδιο πιστεύετε ότι βρίσκεται η σχέση του Έλληνα με το βιβλίο;
Θα απαντήσω ως πολίτης του κόσμου γιατί η ερώτηση δεν έχει να κάνει με εθνικότητες. Παντού υπάρχουν άνθρωποι, αλλού περισσότεροι αλλού λιγότεροι, που έχουν σχέση με την ανάγνωση, ανάλογα με το οικογενειακό, βιοτικό, πολιτιστικό κ.λ.π. επίπεδο που περιβάλλονται. Εμείς όμως έχουμε υποχρέωση να πιέσουμε, βρίσκοντας τρόπους με τη φαντασία για να μεγεθυνθεί αυτή η σχέση σε όλη την ανθρωπότητα με σκοπό να επουλωθούν οι ανθρώπινες σχέσεις, οι τραυματικοί εγκέφαλοι και οι πληγές που προκαλούνται στη γη που μας φιλοξενεί.
Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Εμπειρίες, συναισθήματα, ερεθίσματα, γνώση, εικόνες που συγκέντρωνα σε σημειώσεις, η αγάπη μου για τη μοντέρνα ποίηση με δόμηση, αφαίρεση, συμβολισμούς, κι επαναστατικότητα. Η συναναστροφή μου με μικρούς και μεγάλους δημιουργούς.
Τα ποιήματά σας, «προδίδουν» μικρά ή μεγάλα μυστικά του εαυτού σας;
Σίγουρα ναι και μικρά και μεγάλα που εύκολα ή δύσκολα μπορεί να αποκαλύψει ο αναγνώστης και να ταυτιστεί μαζί μου. Ακόμη περιέχουν προφητείες ή πιθανές μελλοντικές καταστάσεις.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Μεγάλη ικανοποίηση και χαρά, γιατί πρώτα απ’ όλα είδα τον εκδότη μου να εκτιμάει το έργο μου θέλοντας να το εντάξει στη «Μικρή Βιβλιοθήκη Ποίησης», το άρτιο αισθητικά εκδοτικό αποτέλεσμα, την τέλεια ηλεκτρονική διαδικασία αποτύπωσης του ίχνους του βιβλίου από πλευράς του, με αποτέλεσμα το ζητούμενο, δηλαδή να βρεθεί στα χέρια όλο και περισσότερων ανθρώπων που θα το απολαύσουν και θα προβληματιστούν.
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει το βιβλίο σας;
Να ανατρέξει στην σελίδα 94 του βιβλίου «ΙΧΝΗ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ» και να διαβάσει για αρχή το τρίτο «ορφανό επίγραμμα».
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα επόμενα σχέδια σας;
Ολοκλήρωση τεχνικά, στίχων ερριμμένων σε διάφορα φύλλα χαρτιού, όπως και μικρών διηγημάτων, ταξιδιωτικών εντυπώσεων και περιγραφών.
Ο Χάρης (Χαράλαμπος) Σολακίδης γεννήθηκε το 1956 στη Θεσσαλονίκη από πατέρα πρόσφυγα εκ Δορυλαίου και μητέρα Μακεδονίτισσα εξ Αμυνταίου. Συμμετείχε σε μεταδικτατορικές μαθητικές εκδηλώσεις όπως και στον αντιμοναρχικό αγώνα για την αβασίλευτη δημοκρατία. Υπήρξε μέλος της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος. Μετά τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός, ασχολήθηκε με τη φωτογραφία κι εργάσθηκε ως τεχνικός στην εταιρεία «FUJI», ως φωτογράφος και ρεπόρτερ στην εφημερίδα «ΕΓΝΑΤΙΑ», συνεργάσθηκε με τους Δημήτρη Μεσσίνη, Βασίλη Μποζίκη και Γιάννη Κυριακίδη για όλα τα περιοδικά κι εφημερίδες της δεκαετίας του ’80. Το 1983 εξέδωσε την ποιητική συλλογή …Στο Μισόφως του Δωματίου..., με Α/Μ φωτογραφίες. Ως πρώτος φωτογράφος του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης (Κ.Ι.Θ.) συνέβαλε στην περισυλλογή και αρχειοθέτηση όλου του αρχειακού υλικού του, καθώς και στην επίτευξη δύο τεραστίων για την εποχή εκείνη εκθέσεων, σε περίπτερα της Διεθνούς Εκθεσης: «Έκθεση Ιστορικών Ντοκουμέντων της Θεσσαλονίκης» και «Ελευθέριος Βενιζέλος», επ’ ευκαιρία των εορτασμών για τα 2.300 χρόνια της πόλης. Εργάστηκε στα Ν.Ε.Λ.Ε. ως υπεύθυνος κέντρου Δενδροποτάμου για την επιμόρφωση των Τσιγγάνων και στα Ι.Ε.Κ. Νεάπολης στο τμήμα φωτογραφίας. Διατήρησε επί μακρόν το φωτογραφικό «Studio άλω» στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, επαναφέροντας την ασπρόμαυρη στούντιο φωτογραφία γάμου στην επικαιρότητα. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική. Επισκέφθηκε ως ταξιδιώτης πέραν της Ευρώπης, την Ινδία, το Νεπάλ, το Περού, το Εκουαδόρ, τη Βολιβία, την Κολομβία, το Μεξικό, τη Γουατεμάλα, ως εργαζόμενος τη Γκάνα και το Ισραήλ και ως γαμπρός την Τουρκία. Εργάζεται πάνω από 25 έτη ως επιθεωρητής ποιοτικού ελέγχου σε βιομηχανικές κατασκευές και έχει έναν γιο από τον πρώτο του γάμο. Σήμερα είναι παντρεμένος με την Elif Dumanoglu - Solakidis από τη Σμύρνη. Άρθρα και φωτογραφίες του έχουν δημοσιευθεί στον τύπο, ενώ ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
