Κουβέντα στην «αυλή» με τη συγγραφέα Μαρία Τζιρίτα, με αφορμή την έκδοση του βιβλίο της «Το χρώμα του έρωτα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός
Ποια ήταν η αρχική σας σκέψη, πριν γράψετε τις πρώτες αράδες αυτού του βιβλίου; Άλλαξε κάτι κατά την ροή του;
Για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι καν την αρχική μου σκέψη και πως το εμπνεύστηκα! Ήθελα να γράψω μια ερωτική ιστορία, την ξεκίνησα, αλλά τελικά μου βγήκε αλλιώς. Πάντα καταλήγω στο κοινωνικό μυθιστόρημα τελικά και μάλιστα στο συγκεκριμένο έχω και στοιχεία αστυνομικού.
Τι «κρύβει» μέσα στις σελίδες του;
Αυτό που καταρχάς θέλω να πω είναι πως ο τίτλος του είναι κάπως παραπλανητικός. Το βιβλίο είναι περισσότερο κοινωνικό κι έχει και στοιχεία crime μυθιστορήματος. Ο τίτλος δεν ανήκει στο δικό μου βιβλίο, αλλά στο βιβλίο που είχε γράψει η ηρωίδα μου, η Αλίκη. Ήταν η ιστορία της ζωής της, όμως κάποιος της το έκλεψε και το εξέδωσε ως δικό του. Είναι μια μεγάλη περιπέτεια που έχει αγωνία, συγκίνηση, αλλά και πολλούς προβληματισμούς.
Είναι λυτρωτικό το να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες;
Το να μπορούμε να συγχωρούμε είναι το α και το ω για την ψυχική μας υγεία. Ακόμα και από την θρησκευτική άποψη να το δει κάποιος, η συγχώρεση επιβάλλεται. Αν δεν συγχωρείς δεν μπορείς να συγχωρεθείς. Αν δεν συγχωρείς δεν προχωράς στη ζωή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε κιόλας και δίνουμε δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον που μας κάνει κακό. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Το παν είναι να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και την συνείδηση μας. Πολλές φορές το να δώσουμε δεύτερη ευκαιρία δεν μας κάνει καλό.
Μιλήστε μας λίγο για τους ήρωες του βιβλίου σας. Τι τους χαρακτηρίζει;
Ο καθένας είναι διαφορετικός, δεν υπάρχει κάτι που να τους χαρακτηρίζει όλους, εκτός ίσως από το γεγονός ότι είτε καλούνται να συγχωρέσουν είτε να συγχωρεθούν.
Έρωτας, απιστία, εγκατάλειψη, τραύμα, προδοσία… και συγχώρεση! Πως φτάνουμε σ’ αυτή;
Καθόλου εύκολα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Θέλει πολύ δουλειά με τον εαυτό μας κι ενδεχομένως και βοήθεια από ειδικό, αν το τραύμα είναι βαθύ.
Σαρκική ή ψυχική απιστία. Ποια πληγή από τις δύο επουλώνεται πιο γρήγορα;
Δεν υπάρχει διαχωρισμός. Από τη στιγμή που κάποιος οδηγείται σε απιστία, ο λόγος είναι πάντα συναισθηματικός. Ίσως εμείς θέλουμε να βαφτίζουμε μια απιστία καθαρά σαρκική, για να μπορούμε να την προσπερνάμε και να την συγχωρούμε πιο εύκολα.
Αλήθεια, έχει χρώμα ο έρωτας;
Για μένα ο έρωτας δεν έχει ένα και μόνο χρώμα, είναι σαν ένα καλειδοσκόπιο. Ανάλογα με τις φάσεις που περνάμε στα συναισθήματα μας χρωματίζεται και διαφορετικά.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Ήταν τα ίδια που είναι πάντα. Χαρά, ανακούφιση, ολοκλήρωση και περηφάνια! Υπάρχει όμως κι ένα συναίσθημα μοναξιάς, όπως όταν φεύγουν οι φίλοι από το σπίτι σου κι απομένεις μόνος. Μετά βέβαια θα έρθουν οι επόμενοι ήρωες και πάλι απ’ την αρχή!
Τι μήνυμα θα στέλνατε στους αναγνώστες για να διαβάσουν «Το χρώμα του έρωτα»;
Αυτό που σου μένει έχοντας διαβάσει αυτό το βιβλίο είναι κατά πόσο δικαιούμαστε μια δεύτερη ευκαιρία και κατά πόσο την αξίζουμε. Μπορεί να την αξίζουμε αλλά να μην την δικαιούμαστε και το αντίστροφο. Μπορεί να συγχωρούμε αλλά να μην δίνουμε δεύτερη ευκαιρία σε αυτόν που μας πλήγωσε. Νομίζω πως όλοι θα προβληματιστούν πάνω στο θέμα της συγχώρεσης διαβάζοντας το.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
