Κουβέντα στην «αυλή» με την συγγραφέα Ελένη Μουρκογιάννη, με αφορμή την έκδοση των βιβλίων της «Ήρθε η άνοιξη στον κήπο του Φλωρ» & «Ο Πρωτέας γνωρίζει το Λιμενικό σώμα» που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Οσελότος
Τι σας έχει λείψει από τα παιδικά σας χρόνια;
Από τα παιδικά μου χρόνια μου έχει λείψει η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας — εκείνη η ανεμελιά χωρίς το βάρος της ευθύνης. Η μαγεία του να ανακαλύπτεις τον κόσμο μέσα από αθώα μάτια, χωρίς άγχος για το αύριο. Νοσταλγώ τις στιγμές όπου η φαντασία μου μπορούσε να ταξιδεύει ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς.
Θυμάστε αν υπήρξε στη σκέψη σας ως παιδί, η ιδέα ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Ναι, η ιδέα της συγγραφής υπήρχε πάντα σαν ένας μυστικός φίλος στην παιδική μου φαντασία. Μικρή έγραφα μικρές ιστορίες και ποιήματα που ήθελα να μοιραστώ με τον κόσμο. Η ανάγκη να εκφράσω όσα ένιωθα και σκεφτόμουν με οδήγησε φυσικά στο γράψιμο.
Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;
Η αισιοδοξία είναι ένας φάρος που προσπαθώ να κρατώ αναμμένο, ακόμα και όταν η ζωή με δοκιμάζει. Δεν λέω πως είναι πάντα εύκολο, αλλά πιστεύω ότι μέσα από τις δυσκολίες κρύβεται πάντα η δυνατότητα για κάτι καλύτερο. Η ελπίδα και η πίστη σε έναν φωτεινότερο δρόμο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου.
Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητά σας;
Η καθημερινότητά μου είναι μια ισορροπία μεταξύ δημιουργίας και αναζήτησης ηρεμίας. Ασχολούμαι με το γράψιμο, διαβάζω, αναζητώ έμπνευση στη φύση και στις ανθρώπινες ιστορίες γύρω μου. Παράλληλα, φροντίζω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που αγαπώ. Κάθε μέρα προσπαθώ να βρω τη μαγεία στα μικρά πράγματα.
Σε ποιο στάδιο πιστεύετε ότι βρίσκεται η σχέση του Έλληνα με το βιβλίο;
Πιστεύω πως ο Έλληνας αναζητά ξανά τη σχέση με το βιβλίο, με μια νέα, πιο ουσιαστική ματιά. Παρόλο που η ψηφιακή εποχή έχει αλλάξει τον τρόπο που καταναλώνουμε πληροφορίες, υπάρχει μια αναζήτηση για βάθος, νόημα και αληθινή εμπειρία ανάγνωσης. Το βιβλίο παραμένει ένα καταφύγιο, ένα μέσο προσωπικής εξέλιξης και ψυχαγωγίας.
Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Το βιβλίο γεννήθηκε από μια ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με απασχολούσαν βαθιά, αλλά και να εξερευνήσω ανθρώπινες ιστορίες που με συγκινούν. Ήθελα να δώσω φωνή σε εκείνα τα κομμάτια της ζωής που συχνά μένουν αφανή, να αγγίξω ψυχές και να προκαλέσω σκέψη.
Ο κάθε ήρωας των βιβλίων σας, «προδίδει» μικρά ή μεγάλα μυστικά του εαυτού σας;
Ναι, κάθε ήρωας είναι σαν ένα κομμάτι μου, ένας καθρέφτης που αντανακλά πλευρές του εαυτού μου, είτε γνωστές είτε κρυφές. Μέσα από αυτούς εκφράζω φόβους, επιθυμίες, απογοητεύσεις και ελπίδες. Είναι σαν να αφήνω ένα κομμάτι της ψυχής μου να μιλήσει ελεύθερα.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Το τέλος ενός έργου είναι πάντα μια γλυκόπικρη στιγμή. Από τη μια υπάρχει η ικανοποίηση για τη δημιουργία, η χαρά που κατάφερα να ολοκληρώσω κάτι βαθύ και προσωπικό. Από την άλλη, νιώθω μια μικρή λύπη, σαν να αποχωρίζομαι έναν αγαπημένο φίλο, αφού έχω αφιερώσει τόση ενέργεια και ψυχή σε αυτό. Είναι μια στιγμή αναστοχασμού και ταυτόχρονα ελπίδας.
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει το βιβλίο σας;
Θα του έλεγα να το ανοίξει με ανοιχτή καρδιά και μυαλό, έτοιμος να ταξιδέψει σε κόσμους ανθρώπινους, βαθιούς και αληθινούς. Το βιβλίο αυτό δεν υπόσχεται απαντήσεις, αλλά προσφέρει ερωτήματα και συναισθήματα που θα τον κάνουν να δει λίγο πιο καθαρά τον εαυτό του και τους άλλους.
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα επόμενα σχέδια σας;
Τα επόμενα σχέδιά μου είναι να συνεχίσω να εξερευνώ την ανθρώπινη ψυχή μέσα από τη γραφή, ίσως με μια συλλογή διηγημάτων ή ένα νέο μυθιστόρημα που θα αγγίζει πιο βαθιά κοινωνικά θέματα. Θέλω επίσης να συνεργαστώ με άλλους δημιουργούς και να ανοίξω νέους δρόμους έκφρασης, πάντα με σεβασμό και πάθος για την τέχνη.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
