Ραφαέλα Παπακώστα: «Ο Τίτος Ανδρόνικος είναι μια εμπειρία που σε ταρακουνά, σε συγκινεί και σε αναγκάζει να κοιτάξεις τον κόσμο λίγο διαφορετικά»

Ραφαέλα Παπακώστα: «Ο Τίτος Ανδρόνικος είναι μια εμπειρία που σε ταρακουνά, σε συγκινεί και σε αναγκάζει να κοιτάξεις τον κόσμο λίγο διαφορετικά»

Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με την ηθοποιό Ραφαέλα Παπακώστα, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Τίτος Ανδρόνικος» σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Γ. Μαύρου στο Θέατρο ΔΡΟΜΟΣ

 

ραφαελα-τιτος-18.jpeg

 

Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω: τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με την υποκριτική;

Όλα ξεκίνησαν όταν δεχόμουν έντονο μπούλινγκ από τα υπόλοιπα παιδιά, ήδη από το νηπιαγωγείο. Θυμάμαι καθαρά πως η πρώτη ανακουφιστική στιγμή μέσα σε εκείνο το άγχος ήταν όταν κρύφτηκα σε ένα τεράστιο κουκλόσπιτο του σχολείου. Εκεί, ανάμεσα στις φιγούρες, στα υφάσματα, στις υφές και στη χαρακτηριστική μυρωδιά, ένιωσα ξαφνικά μια απροσδόκητη γαλήνη. Αυτή η μνήμη με συνόδευε μέχρι την πρώτη παράσταση που παρακολούθησα στο Δημοτικό· τότε κατάλαβα πως ήταν λάθος να κάθομαι στην καρέκλα — εγώ έπρεπε να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή. Η υποκριτική έγινε η βαθιά, προσωπική μου συνάντηση με τον εαυτό μου και ο δρόμος για να μετατρέπω το τραύμα σε δημιουργία.

Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση Τίτος Ανδρόνικος και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτήν;

Με μάγεψε η ωμή ενέργεια του έργου και η διαχρονική του δύναμη. Στην παράσταση ερμηνεύω τον Μάρκο Ανδρόνικο, έναν χαρακτήρα που ισορροπεί ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, ανάμεσα στη βαθιά αγάπη για την οικογένειά του και στη δίνη της εκδίκησης που τους καταπίνει όλους. Είναι ένας ρόλος που απαιτεί εσωτερικότητα, μέτρο και καθαρότητα — και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τον αγαπώ.

Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα; Ποια στοιχεία κυριαρχούν στην παράσταση;

Απολύτως. Η παράσταση μιλά για την εξουσία, την εκδίκηση, την αλαζονεία, τον φόβο, αλλά και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για δικαιοσύνη. Όλα αυτά κυριαρχούν και σήμερα, ίσως πιο έντονα από ποτέ. Η ιστορία αναδεικνύει το πού μπορεί να οδηγήσει η κοινωνία όταν παρασύρεται από πάθη και σκοτεινά ένστικτα — και πώς η λογική συνθλίβεται όταν δεν βρίσκει χώρο να ανασάνει.

Θα μπορούσε αυτή η παράσταση να είναι μία έκφραση της καθημερινότητάς μας;

Πιστεύω πως ναι. Η καθημερινότητά μας περιέχει μικρές και μεγάλες μάχες, συγκρούσεις, παρεξηγήσεις, φιλοδοξίες, θυμό, αλλά και ανάγκη για λύτρωση. Η παράσταση λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός που αποκαλύπτει πού μπορούν να φτάσουν οι άνθρωποι όταν δεν σκέφτονται καθαρά. Είναι μια προειδοποίηση αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία.

Ποιο μήνυμα/κάλεσμα θα θέλατε να στείλετε σε έναν υποψήφιο θεατή ώστε να έρθει να δει την παράσταση;

Θα τον καλούσα να έρθει με ανοιχτή καρδιά και διάθεση να συναντήσει την αλήθεια της ανθρώπινης φύσης - χωρίς ωραιοποιήσεις. Ο Τίτος Ανδρόνικος είναι μια εμπειρία που σε ταρακουνά, σε συγκινεί και σε αναγκάζει να κοιτάξεις τον κόσμο λίγο διαφορετικά. Αν κάποιος θέλει ένα θέατρο που δεν χαϊδεύει αλλά φωτίζει, τότε αυτή η παράσταση είναι γι’ αυτόν.

Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σας;

Μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου, δηλαδή μέχρι τα Χριστούγεννα, θα βρίσκομαι αποκλειστικά στην παράσταση “Τίτος Ανδρόνικος” στο Θέατρο Δρόμος, σε σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Μαύρου. Δεν συμμετέχω σε άλλη παραγωγή αυτό το διάστημα. Από τον νέο χρόνο, όμως, ξεκινούν όσα ετοιμάζω:

– Βρίσκομαι σε δημιουργική συγγραφική αφετηρία, γράφοντας τη δική μου σύγχρονη κωμωδία με τίτλο «Οι Καθαρίστριες», με στόχο συμμετοχή σε φεστιβάλ.

– Παράλληλα, παρακολουθώ εντατικά το σεμινάριο «Υποκριτική στον Φακό» με τον Μάκη Τσούφη, με σκοπό τη δημιουργία δικής μου ταινίας μικρού μήκους.

– Είμαι επίσης σε δημιουργικές συναντήσεις και διερευνητικές επαφές με ηθοποιούς και δημιουργούς για το ανέβασμα μιας δικής μας παράστασης την επόμενη φθινοπωρινή σεζόν.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ατάκα μέσα στο έργο;

Η ατάκα που με συγκλονίζει κάθε φορά είναι όταν λέει ο Μάρκος: «Και όμως πρέπει η λογική να κυβερνάει τη θλίψη σου». Πιστεύω βαθιά ότι αν όλοι οι χαρακτήρες είχαν αυτή τη δύναμη -να αφήσουν τη λογική να τους καθοδηγήσει αντί για την εκδίκηση και την αλαζονεία- η ιστορία ίσως να είχε πάρει τελείως διαφορετική πορεία. Είναι μια φράση που κουβαλά αλήθεια, ωριμότητα και τραγική ειρωνεία.

 

τιτ-αφ-μικ-18.jpeg

 

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ

 

Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news



Εγγραφή στο Newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form

© 2004 - 2026 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35