Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με την ηθοποιό Βασούλα Σιάτρα, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου», στο θέατρο Αλκμήνη
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Από πάντα μου άρεσε να βρίσκομαι σε χώρους όπου οι άνθρωποι λειτουργούν σαν ομάδα∙ όπου υπάρχει μουσική, ένταση, λάμψη - και αρκετό γκλίτερ. Έτσι ξεκίνησα μπαλέτο από μικρή, όμως ένας τραυματισμός στα δεκαέξι μου με ανάγκασε να σταματήσω. Όλη αυτή η ενέργεια όμως έπρεπε κάπου να διοχετευθεί. Κάπως έτσι βρέθηκα σε μια ερασιτεχνική ομάδα θεάτρου και από τότε δεν σταμάτησα ποτέ. Λίγο πριν ολοκληρώσω την πρώτη μου σχολή στην Αθήνα, συνειδητοποίησα ότι αυτό που έκανα δεν με γέμιζε πραγματικά, κι έτσι αποφάσισα να δώσω εξετάσεις σε δραματικές σχολές. Εκεί ένιωσα ότι βρήκα τον χώρο μου.
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Θεωρώ ότι όλες οι συνεργασίες σου δίνουν κάτι για να προχωρήσεις παρακάτω. Παρ’ όλα αυτά, αυτή που μου έχει μείνει πιο έντονα είναι η πρώτη μου δουλειά στο θέατρο, σε παιδική σκηνή, η οποία πήγε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Πιστεύω πως κάθε ηθοποιός θα έπρεπε να το ζήσει έστω και μία φορά, γιατί, παρότι οι συνθήκες είναι αρκετά δύσκολες, είναι μια εμπειρία που σε βοηθά να καταλάβεις πόσο πολύ το θέλεις. Αλλάζεις τόπο σχεδόν κάθε μέρα, αντιμετωπίζεις νέες προκλήσεις σε κάθε πόλη και σε κάθε σκηνή και χρειάζεται να προσαρμόζεσαι πολύ γρήγορα. Ήταν ένα μάθημα αντοχής και αγάπης για το θέατρο που με ακολουθεί μέχρι σήμερα.
Πείτε μας, τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Η Άννα Σωτρίνη, η σκηνοθέτις της παράστασης, ήταν δασκάλα μου στη Δραματική Σχολή Βεάκη, οπότε από τη στιγμή που μου έκανε την πρόταση χάρηκα πάρα πολύ, γνωρίζοντας ότι θα συνεργαστούμε σε ένα όμορφο και δημιουργικό περιβάλλον. Το «γλυκό» έδεσε όταν διάβασα το έργο και, φυσικά, όταν έμαθα και τους συναδέλφους με τους οποίους θα συνεργαζόμασταν. Είναι άνθρωποι που κάνουν τις πρόβες πιο ευχάριστες κάθε μέρα μαθαίνοντάς μου συνεχώς νέα πράγματα και εμπνέοντάς με να εξελίσσομαι. Ο ρόλος μου είναι η μαγείρισσα Ευτυχία, που όλα γίνονται στην κουζίνα της!
Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ξεχωρίζει στην παράσταση κατά τη γνώμη σας;
Αυτό που ξεχωρίζει για μένα είναι ο γρήγορος ρυθμός και οι συνεχόμενες «παρεξηγήσεις» που δεν σταματούν ποτέ! Κάθε σκηνή κρύβει μια μικρή έκπληξη, σε κρατάει σε εγρήγορση και σε κάνει να γελάς συνεχώς. Είναι σαν ένα παιχνίδι όπου δεν ξέρεις τι θα συμβεί στην επόμενη στροφή, και ακριβώς αυτή η ενέργεια κάνει την παράσταση τόσο ζωντανή και ακαταμάχητη.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;
Ένα από τα κύρια θέματα της παράστασης είναι η προσπάθεια του δυνατού να επιβληθεί στον αδύνατο και η πάλη του αδύνατου να ξεφύγει. Νομίζω ότι αυτή η δυναμική ταιριάζει πολύ με το σήμερα - με καταστάσεις όπου όλοι προσπαθούμε να βρούμε τον χώρο μας και να αντισταθούμε σε πιέσεις και περιορισμούς.
Θα μπορούσε το «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;
Η μεγάλη διαφορά με το σήμερα είναι ότι τότε όλοι οι έρωτες και τα παιχνίδια γίνονταν κρυφά, σε μυστικούς χώρους - αυτό έδινε στις σχέσεις ένα μικρό μυστήριο και πολύ… αλατοπίπερο! Στην παράσταση το ζωντανεύουμε αυτό με γέλιο, ανατροπές και πολλή ενέργεια, σαν να βλέπεις την καθημερινότητα με μια παιχνιδιάρικη ματιά.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Ζούμε δύσκολες στιγμές, οπότε ελάτε να ξεχαστείτε για λίγο, να γελάσετε και να φύγετε με ένα χαμόγελο - σαν να έχετε αφήσει πίσω σας όλα τα μικρά βάρη της μέρας!
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Εκτός από το «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» το οποίο θέλω να ζήσω πλήρως, αυτή τη στιγμή παίζω και στην παιδική παράσταση «Πινόκιο» της Θεατρικής Σκηνής Duende, σε σκηνοθεσία Ευδοκίας Σουβατζή. Όσο για τα επόμενα, αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν φυσικά.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα μέσα στο έργο;
Νομίζω ότι οι ατάκες αποκτούν αξία από τον τρόπο που τις ερμηνεύει ο κάθε ηθοποιός. Πραγματικά έχω πιάσει τον εαυτό μου σε κάθε πρόβα να γελάει και με κάτι άλλο!
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς - aylogyros news
