Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τον ηθοποιό Θεοχάρη Μαγκιρίδη, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου», στο θέατρο Αλκμήνη
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Όλα ξεκίνησαν από την ‘’τρέλα’’ της μητέρας μου να με πηγαίνει στο θέατρο από πολύ μικρή ηλικία. Να βλέπεις την Αντιγόνη στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή στα έξι και επτά σου χρόνια ή τον Κώστα Καζάκο να παίζει τον Προμηθέα Δεσμώτη πάλι στην Επίδαυρο δεν το λες και φυσιολογικό για ένα παιδάκι. Ύστερα πήγα στο θεατρικό εργαστήρι της Κάρμεν Ρουγγέρη στο θέατρο Κιβωτός, όπου έμεινα κάποια χρόνια. Αυτό ήταν νομίζω. Τα επόμενα ήταν φυσικά ακόλουθα. Θεατρικές ομάδες στο σχολείο, όταν ήμουν φοιτητής και μετέπειτα σπούδασα στη δραματική σχολή Βεάκη. Σα να το ήξερα ανέκαθεν αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά με την υποκριτική.
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Η αλήθεια είναι ότι τώρα κάνω τα πρώτα στέρεα επαγγελματικά μου βήματα πέρα από την ερασιτεχνική ομάδα στη δημοτική θεατρική σκηνή Γαλατσίου που ήμουν ως φοιτητής. Θυμάμαι τις παραστάσεις στο ανοιχτό θέατρο του Άλσους Βεϊκου, το οποίο έχει τις δικές του απαιτήσεις όπως όλα τα ανοιχτά θέατρα και δε συγκρίνονται με τις αίθουσες των δραματικών σχολών, είναι μια άλλη εμπειρία. Επίσης ξεχωρίζω τη στιγμή που πολύ μικρός συμμετείχα στον χορό με άλλα παιδάκια στην όπερα ‘’Μαγικός Αυλός’’ της ΕΛΣ στο Ηρώδειο ύστερα από πρόταση της Κάρμεν Ρουγγέρη. Τότε προφανώς είχα άγνοια κινδύνου αλλά πιστεύω ότι καμιά φορά όσο τα σκεφτόμαστε τα πράγματα τόσο πιο πολύ δεν τολμάμε.
Πείτε μας, τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Καταρχάς η πρόταση της σκηνοθέτιδας Άννας Σωτρίνη που με τιμά και η οποία ήταν και δασκάλα μου στη δραματική σχολή όπως και οι συνάδελφοι πλέον Χάρης Φλέουρας και Σαράντος Γεωγλερής. Οπότε πως μπορείς να μην είσαι χαρούμενος σε μια τέτοια συνθήκη. Έπειτα όλοι οι άλλοι ηθοποιοί, εκ των οποίων και συμμαθητές μου από διαφορετικές τάξεις, είναι εξαιρετικοί. Πιστεύω ότι η ευγένεια, η καλή συμπεριφορά και η όρεξη για δουλειά δεν είναι αυτονόητα και δεδομένα πράγματα στη δουλειά μας. Δεν υπαινίσσομαι καθόλου τα σκοτάδια του χώρου μας όπως έχουν ακουστεί, τα οποία υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα με διαφορετικό τρόπο. Εννοώ ευθέως ότι τα άνω στοιχεία που ανέφερα θέλουν προσπάθεια και καλλιέργεια και τα θεωρώ συστατικά στοιχεία του επαγγελματισμού, όπως βέβαια την πειθαρχία, τη συνέπεια και την ακρίβεια. Όλα αυτά μπορούν να συνυπάρχουν με τα πρώτα να μην αναιρούν τα δεύτερα και το αντίστροφο. Σε αυτό τον θίασο το έχουμε πετύχει και περνάω πολύ όμορφα. Όσον αφορά τον ρόλο μου στην παράσταση, υποδύομαι τον Ζεζαμπέλ, έναν αδέξιο και καλοκάγαθο υπηρέτη του Αλζεαντόρ ντυ Λουαρέ, του διάσημου οδοντιάτρου. Δε θα σας αποκαλύψω άλλα, παρά μόνο ότι από τις σχέσεις των χαρακτήρων ξεκινούν διάφορα μπερδέματα και παρεξηγήσεις που όσο πάνε και κορυφώνονται.
Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ξεχωρίζει στην παράσταση κατά τη γνώμη σας;
Η παράστασή μας είναι μια κωμωδία με στοιχεία φάρσας που όπως και να το κάνουμε εξαρτώνται πολύ από τον ρυθμό. Το έργο του Ευγένιου Λαμπίς δίνει σημάδια στους ηθοποιούς για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν αλλά από κει και πέρα όλα εξαρτώνται στο πόσο θα το υποστηρίξουν οι ηθοποιοί. Είναι δυσκολότερο απ’ότι φαίνεται να χειριστείς ένα θεωρητικά απλό έργο που στην πράξη καθόλου δεν είναι. Νομίζω ότι στην παράσταση αυτή διακρίνεται η σύνδεση των χαρακτήρων (πέτυχε η μαγιά, να το πω κοινότοπα και απλοϊκά) και φυσικά ξεχωρίζει η αισθητική της παράστασης που έχει την υπογραφή της Άννας Σωτρίνη.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;
Το έργο έχει κάτι το ανάλαφρο που όμως ταυτόχρονα διαφαίνεται κι ένας κυνισμός, όπως πιστεύω υπάρχει σε όλες τις ερωτικές ιστορίες πέρα από την ποιητικότητά τους. Σήμερα νομίζω υπάρχει πολύς κυνισμός και η ταχύτητα με την οποία κινούμαστε, που βέβαια τη χρειαζόμαστε και μας εξυπηρετεί στην κωμωδία, στη ζωή δε μας δίνει χρόνο να σκεφτούμε και δε δίνουμε ούτε στους άλλους ανθρώπους χρόνο. Νομίζω μας αυτοματοποιεί. Πιστεύω ότι η σκηνοθετική προσέγγιση της παράστασης ακολουθεί τα άνω στοιχεία του έργου.
Θα μπορούσε το «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;
Προφανώς και θα μπορούσε. Οι ήρωες του έργου είναι καθημερινοί άνθρωποι, με τις ιδιαιτερότητές τους βέβαια, και το ίδιο το έργο μας τοποθετεί σε μια κουζίνα εντός μιας ρουτίνας. Η ίδια η λέξη ‘’ταξίδι’’ δίνει το στίγμα ενός μπερδέματος που μπορεί να συμβεί στην καθημερινότητα μέσα από ένα τυχαίο γεγονός ή από την ισχυρή θέληση κάποιου να κάνει κάτι.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Ο θεατής θα ήθελα να ξέρει ότι δε θα δει πράγματα εντυπωσιακά ή ορισμένα στο όνομα της πρωτοπορίας και του μεταμοντέρνου που μπορεί πλέον να τα βρει εύκολα σε άλλες παραστάσεις. Ερχόμενος στην παράστασή μας θα δει μια κωμωδία περίπου εβδομήντα λεπτών που θα γελάσει αβίαστα, θα ξεσκάσει από την καθημερινότητα που λέγαμε και ευελπιστώ ότι δε θα βαρεθεί και θα φύγει ευχαριστημένος από το θέατρο. Θεωρώ ότι κάναμε μια τίμια δουλειά που στοχεύει στο πηγαίο συναίσθημα του θεατή, χωρίς φιοριτούρες και χωρίς να εκβιάσουμε το γέλιο του.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Κάτι ξεκίνησα πρόσφατα αλλά δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμο. Ξέρετε σε αυτή τη δουλειά, μου το έλεγαν από πριν και σιγά-σιγά το βλέπω κι εγώ, πρέπει πολλοί άνθρωποι, ωράρια και προγράμματα να συμπίπτουν και μέσα σε ώριμες συνθήκες να ανθίσει κάτι όμορφο. Δεν είναι εύκολο. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το όνομα της άλλης ομάδας που συμμετέχω, Collectiva.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα μέσα στο έργο;
‘’Μπουτσι-κατσι’’.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς - aylogyros news
