Η Σμαραγδή Μητροπούλου, είναι σήμερα μαζί μας, για να μας μιλήσει για την ίδια, για την ανάγκη που την οδήγησε ν’ ασχοληθεί με τη συγγραφή, με το «γαϊτανάκι» των λέξεων, των εικόνων και των στοχασμών… τόσο στην πεζογραφία, όσο και στην ποίηση… αλλά και για όσα η ίδια θελήσει να μας αποκαλύψει!
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Αυτό που με ώθησε να ασχοληθώ με τη συγγραφή ήταν η ανάγκη να εξωτερικεύσω και να μοιραστώ «της ψυχής τα ανείπωτα».
Πως μπορείτε να έχετε τόσο συχνή παρουσία στο χώρο της γραφής, όταν ως εκπαιδευτικός καλείστε να είστε αφοσιωμένη στη μελέτη των μαθητών σας;
Έχοντας δώσει και στο χώρο της γραφής και στο χώρο της εκπαίδευσης τα καλύτερα κομμάτια του εαυτού μου και τα πιο αγαπημένα, μπορώ να πω ότι είναι θέμα διαχείρισης χρόνου και προτεραιοτήτων.
Ποια θεματολογία σας έλκει περισσότερο και τι σας επιτρέπει να αποτυπώνετε στο χαρτί πιο ελεύθερα το λόγο σας;
Με έλκει κυρίως η θεματολογία που αφορά τις σχέσεις των ανθρώπων και των κοινωνιών ανά εποχές καθώς και ό,τι αφορά τα παιδιά και τους εφήβους (εκπαιδευτικός γαρ).
Πεζό ή ποίηση; Ταξίδι στο χθες και στις αναμνήσεις ή πειραματισμοί σε κάτι που σας ιντριγκάρει;
Καθένα έχει τη δική του θέση στην καρδιά και στην έμπνευσή μου, περισσότερο όμως με εκφράζει και με τραβά η πεζογραφία. Στη γραφή μου, αγαπώ το ταξίδι στο χθες και στις αναμνήσεις, αλλά μου αρέσει και να πειραματίζομαι με κάτι όταν νιώσω ότι με ιντριγκάρει.
Το τέλος σ’ ένα βιβλίο, γράφεται από την αρχή ή στο τέλος; Αφήνετε τους ήρωες να αλλάξουν τη ροή του κειμένου σας ή ακολουθείτε αυστηρά το σκελετό που ήδη έχετε φτιάξει;
Πιστεύω πως το τέλος σε ένα βιβλίο γράφεται στο τέλος. Υπήρξαν φορές που όσο κι αν προσπάθησα να ακολουθήσω αυστηρά το σκελετό που ήδη είχα φτιάξει, οι ήρωές μου έκαναν την επανάστασή τους, παίρνοντας τα ηνία στα δικά τους χέρια.
Με το θεατρικό «Πριν ο ήλιος δύσει», παρουσιάζεστε ως συγγραφέας στο κοινό. Τι στάθηκε αφορμή για τη δημιουργία του και γιατί δεν προτιμήσατε κάτι άλλο, ως πρώτη εμφάνιση στα γράμματα;
Αφορμή για τη δημιουργία του έργου «Πριν ο ήλιος δύσει» ήταν μία άσκηση σε ένα σεμινάριο θεατρικής γραφής, που περιλάμβανε ένα διάλογο κι ένα μονόλογο. Αυτό υπήρξε ο αρχικός πυρήνας για τη δημιουργία του έργου. Το ολοκλήρωσα μέσα σε δύο μήνες. Βέβαια μετά ακολούθησαν αρκετές διορθώσεις. Αφού λοιπόν με άγγιξε πολύ βαθειά, θέλησα και να το μοιραστώ. Ετσι, το καλοκαίρι του 2014 το υπέβαλα στις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, που είχαν μόλις ξεκινήσει τη δημιουργία θεατρικής σειράς, το ενέκριναν, το εξέδωσαν κι έτσι άρχισε το ταξίδι μας.
2015 και «Μια στιγμή μια αιωνιότητα μονάχα»! Εντυπωσιακό, δυνατό και πραγματικά ικανό να σου αλλάξει τη φιλοσοφία για τη ζωή. Ξεχωριστό κομμάτι της ζωή σας να φανταστώ. Αυτό άλλωστε μαρτυρούν και οι διακρίσεις…
Το «Μια στιγμή μια αιωνιότητα μονάχα» (κι αυτό από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ) είναι ένα ταξίδι που ξεκίνησε από το νησί της Μεγαλόχαρης, την Τήνο και ολοκληρώθηκε στο νησί της Αποκάλυψης, την Πάτμο. Θέμα του είναι πώς μία στιγμή μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ρότα της ζωής μας. Είναι ένα βιβλίο που αγάπησα κι αγαπώ ιδιαίτερα, καθώς συνδυάζει δικά μου προσωπικά βιώματα με μυθοπλασία.
Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σταθώ στα δύο επόμενα βιβλία σας: «Ήχοι στη σιωπή» και «Barsaat ο χορός της βροχής». Πόσες αλήθειες κρύβουν μέσα τους και τι «αποκομίσατε» εσείς από το αναγνωστικό κοινό τους;
Δύο εντελώς διαφορετικά βιβλία με συνδετικό κρίκο τον τόπο που γράφτηκαν: το αγαπημένο μου αρχοντονήσι, την Άνδρο. Οι «Ήχοι στη σιωπή» (επίσης από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ) μιλούν για σκέψεις και συναισθήματα που έμειναν κλειδωμένα μέσα μας, όνειρα ανεκπλήρωτα κι αναμνήσεις από το χθες. Πολλές φορές, επίσης, οι σιωπές κάνουν τον μεγαλύτερο θόρυβο, κάτι που το συζήτησα με αρκετούς αναγνώστες στις παρουσιάσεις του βιβλίου στην Αθήνα και στην Άνδρο. Σε ό,τι δε αφορά το βιβλίο «Barsaat ο χορός της βροχής» (εκδόσεις 24 γράμματα)… η Λέξη Barsaat είναι ινδική και σημαίνει βροχή. O χορός της βροχής είναι χορός τελετουργικός, που έχει σκοπό να εξευμενίσει τους θεούς, ώστε να προκαλέσουν βροχή και να εξασφαλιστεί η προστασία των σπαρτών. Η δική μου Barsaat, ο δικός μου χορός της βροχής, σχετίζεται με έναν “στρόβιλο” καταστάσεων και συναισθημάτων, όπως τα σύννεφα που πυκνώνουν στον ουρανό κι ο δυνατός άνεμος που παρασύρει τα πάντα, μαζί με τη βροχή, την εποχή των μουσώνων.
Η ποιητική σας συλλογή «Λέξεις Καθρέφτες», με είχε εντυπωσιάσει όταν την διάβασα και είχα γράψει πως οι λέξεις είναι ο εαυτός μας, ενώ ο καθρέφτης η ίδια μας η ψυχή… Συμφωνείτε;
Φυσικά και συμφωνώ. Οι λέξεις -προφορικά ή στο χαρτί-δείχνουν αυτό που είμαστε, ο δε καθρέφτης είναι η ψυχή μας που αντανακλά την δικιά μας αλήθεια, την όποια αλήθεια.
Νέα συνεργασία με τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές και δυο νέα βιβλία: «Σαν παλιό παραμύθι» και «Η κυρά του κάστρου». Πείτε μας αν θέλετε τι σας ενέπνευσε ώστε να φτάσετε στο σημείο να τα κάνετε βιβλία;
Το αφήγημα «Σαν παλιό παραμύθι» και η νουβέλα «Η κυρά του κάστρου» έχουν τιμηθεί με το βραβείο Larry Niven στην κατηγορία «Φαντασία. Πηγή έμπνευσής τους είναι η ιδιαίτερή μου πατρίδα, η καστροπολιτεία της Μεθώνης. Εκεί τοποθετείται η πλοκή και των δύο ιστοριών, σε διαφορετικές βέβαια εποχές.
Πιστεύετε στα παιχνίδια της μοίρας ή θεωρείτε πως όλα είναι αποτέλεσμα των πράξεων και των επιλογών μας;
Νομίζω ότι ισχύουν και τα δύο.
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει τα βιβλία σας;
Ελάτε να ταξιδέψουμε με όχημα τις λέξεις…
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα επόμενα σχέδιά σας;
Πρόσφατα εκδόθηκε το νέο μου βιβλίο «Το σεντούκι που μιλούσε» από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Πρόκειται για ένα παραμύθι για παιδιά μα και για εμάς τους μεγαλύτερους που εξακολουθούμε να κρατάμε την παιδικότητα της ψυχής μας.
Παύλος Ανδριάς, για τον aylogyros news
