Κουβέντα στην «αυλή» με την ηθοποιό Γεωργία Κακαρίνου, με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Why Chekhov Today», στο θέατρο Δρόμος
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η αγάπη μου για το σινεμά. Από πολύ μικρή ηλικία θυμάμαι να μαγεύομαι από τον κόσμο των ταινιών, να παρακολουθώ με θαυμασμό κάθε χαρακτήρα, κάθε ιστορία, κάθε συναίσθημα. Για εμένα ήταν ένα ταξίδι. Πολύ συχνά φανταζόμουν τον εαυτό μου στη θέση των ηρώων, να ζω τις δικές τους στιγμές, να μεταμορφώνομαι. Αυτή η επιθυμία να δίνω ζωή σε διαφορετικούς ρόλους και να αγγίζω τους ανθρώπους μέσα από την τέχνη της υποκριτικής με ώθησε να ακολουθήσω αυτό το μονοπάτι. Ήταν μια ανάγκη έκφρασης, αλλά και μια βαθιά σύνδεση με τη δύναμη που έχει η αφήγηση να εμπνέει, να προβληματίζει και να συγκινεί.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε σε αυτή την παράσταση & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Αυτό που με τράβηξε σε αυτή την παράσταση είναι η διαχρονικότητα και η ανθρώπινη αλήθεια που κουβαλούν τα έργα του Τσέχωφ, αλλά και ο τρόπος που συνδέονται με τη σημερινή πραγματικότητα. Η παράσταση μιλάει για τις κοινωνικές και ερωτικές δυσκολίες που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος, και μέσα από τα μονόπρακτα "Η Πρόταση Γάμου" και "Η Αρκούδα", αναδεικνύει με χιούμορ και συγκίνηση το πώς αναζητούμε τον έρωτα, την ασφάλεια, την κατανόηση στο τότε και στο τώρα. Μας ενδιέφερε πολύ να δείξουμε στο κοινό πως, παρά τις αλλαγές των καιρών, οι ανθρώπινες σχέσεις και τα προβλήματά μας παραμένουν παρόμοια. Στην παράσταση υποδύομαι τρεις διαφορετικές γυναίκες, σε τρεις διαφορετικές εποχές, με ένα κοινό νήμα: την αναζήτηση του έρωτα και τη δύναμη του χαρακτήρα τους. Στο σύγχρονο κομμάτι, είμαι μια γυναίκα γύρω στα 30, που παλεύει να βρει μια σταθερή δουλειά και παράλληλα αναζητά τον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορέσει να συνδεθεί ουσιαστικά. Στην "Πρόταση Γάμου" του Τσέχωφ, είμαι η Ναταλία Στεπάνοβνα, μια ανύπαντρη νοικοκυρά – έντονη, δυναμική, και για την εποχή της, σχεδόν επαναστατική. Τέλος, στην "Αρκούδα", ενσαρκώνω μια χήρα που θρηνεί, αλλά τελικά αφήνεται στο απρόσμενο παιχνίδι του έρωτα. Και οι τρεις αυτοί ρόλοι με γοήτευσαν γιατί, πέρα από τις διαφορές τους, μοιράζονται δύο βασικά χαρακτηριστικά: είναι γυναίκες που δεν παραιτούνται εύκολα και, μέσα από τις δυσκολίες, διεκδικούν και ελπίζουν. Είναι μια πρόκληση για μένα να τις φέρω στη ζωή και να μεταφέρω στο κοινό αυτή τη δύναμη και την ευαισθησία τους.
Ποιο μήνυμα θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή της παράστασης;
Θα του έλεγα πως αυτή η παράσταση είναι μια υπενθύμιση ότι, όσο μόνοι κι αν νιώθουμε κάποιες φορές, όλοι κουβαλάμε παρόμοιες αγωνίες, ανάγκες και ελπίδες. Ζούμε σε μια εποχή γεμάτη πίεση, αστάθεια και ερωτηματικά, αλλά πάντα -όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα- υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα μας, μια στιγμή που μπορεί να μας συγκινήσει, μια ελπίδα που μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή. Μέσα από το χιούμορ, τη συγκίνηση και την αλήθεια των χαρακτήρων, η παράσταση θέλει να δώσει στους θεατές μια ανάσα και μια μικρή υπενθύμιση ότι δεν είναι μόνοι.
Τι πρέπει να περιλαμβάνει κατά τη γνώμη σας, μια καλή παράσταση;
Κατά τη γνώμη μου, μια καλή παράσταση βασίζεται πρωτίστως στην ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα στους ηθοποιούς. Όταν υπάρχει χημεία, βαθιά κατανόηση των ρόλων και ειλικρινής συνεργασία, τότε αρχίζει να χτίζεται κάτι αληθινό. Εξίσου σημαντική είναι η σκηνοθετική καθοδήγηση και οι στόχοι του κάθε χαρακτήρα μέσα στην ιστορία, το "γιατί" πίσω από κάθε πράξη. Από εκεί και πέρα, τα κοστούμια, τα σκηνικά, ο φωτισμός, η μουσική και η γενικότερη αισθητική της παράστασης λειτουργούν ως εργαλεία που ενισχύουν το αφήγημα και την ατμόσφαιρα. Όταν όλα αυτά συνδυαστούν με συνέπεια και δημιουργικότητα, τότε η παράσταση μπορεί πραγματικά να αγγίξει τον θεατή, να τον προβληματίσει, να τον συγκινήσει ή να τον εμπνεύσει.
Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς;
Για μένα, η λέξη "σανίδι" σημαίνει ελευθερία, αλήθεια και δημιουργία. Είναι ο χώρος που μπορώ να εκφραστώ αυθεντικά, να νιώσω ολοκληρωτικά ζωντανή. Κάθε φορά που πατάω στη σκηνή, είναι σα να αφήνω πίσω μου τους περιορισμούς του καθημερινού κόσμου και να μπαίνω σε μία διάσταση όπου όλα είναι δυνατά. Νιώθω ότι ανασαίνω βαθύτερα, ότι μέσα από τους ρόλους που υποδύομαι, αγγίζω ψυχές και -έστω για λίγο- δημιουργώ έναν καλύτερο κόσμο.
Αν σας όριζαν για λίγα λεπτά της ώρας «πρέσβη» της ελληνικής θεατρικής σκηνής, ποια αρχαία τραγωδία θα προτείνατε στους ξένους και γιατί;
Την Αντιγόνη. Καταρχάς είναι μια γενναία ηρωίδα! Είναι το σύμβολο της αντίστασης και της αξιοπρέπειας! Είναι πιστή σε αυτά που πιστεύει ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που βρίσκει μπροστά της! Η Αντιγόνη είναι ένα σύμβολο που μπορεί να υπάρξει σε κάθε εποχή!
Ποιος είναι ο αγαπημένος σας θεατρικός συγγραφέας;
Ο Τσέχωφ! Γιατί με απλότητα φωτίζει τις πιο βαθιές ανθρώπινες αλήθειες. Τα έργα του συγκινούν χωρίς φωνές, μόνο με ουσία!
Είμαι 28 ετών και κατάγομαι από τη Χίο, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Στα 18 μου αποφάσισα να ακολουθήσω το όνειρό μου και μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, εγκαταστάθηκα στην Αθήνα με στόχο να χτίσω την καλλιτεχνική μου πορεία στο θέατρο.
Στον ελεύθερό μου χρόνο μου αρέσει να γεμίζω εμπειρίες και εικόνες που με εμπνέουν και με εξελίσσουν. Τα ταξίδια είναι για μένα τρόπος να ανοίγω τους ορίζοντές μου, να γνωρίζω νέους πολιτισμούς, ανθρώπους και κουλτούρες. Είτε πρόκειται για μικρές αποδράσεις είτε για μεγαλύτερες περιπέτειες, απολαμβάνω να ανακαλύπτω νέες πόλεις, γεύσεις και τοπία.
Μου αρέσει επίσης πάρα πολύ η μουσική γιατί με εκφράζει και με συνοδεύει σε κάθε μου στιγμή.
Αγαπώ τη διασκέδαση και τις κοινωνικές συναναστροφές – από μια βραδιά με φίλους και χορό μέχρι ένα θεατρικό ή μουσικό event. Πιστεύω στη δύναμη της καλής παρέας, του γέλιου και των στιγμών που μας ενώνουν και μας γεμίζουν ενέργεια.
Παράλληλα, αφιερώνω χρόνο στη γυμναστική και τον χορό, που με βοηθούν να διατηρώ την ευεξία μου, αλλά και στη δημιουργική απασχόληση όπως η φωτογραφία και η μελέτη ρόλων, γιατί κάθε μορφή έκφρασης είναι για μένα μια ακόμη πηγή ζωής.
Για τον aylogyros news και τον Παύλο Ανδριά
